Boomerang (Fred Myers): de mislukte schurk die een cultheld werd in het Spider-Man-universum

In het Marvel-universum bestaat er een categorie schurken die de comics lang in de schaduw van de iconische superschurken hebben gehouden. Niet de kwaadaardige genieën met een peilloos IQ, niet de krachtmonsters die wolkenkrabbers laten trillen, niet de psychopaten met een engelengezicht. Gewoon losers. Kerels die elke ochtend opstaan met een belachelijk kostuum, een thematische gadget die onmogelijk serieus te nemen is, en de onwrikbare overtuiging dat ze deze keer de kraak van hun leven gaan klaren. Frederick "Fred" Myers, alias Boomerang, is waarschijnlijk de puurste vertegenwoordiger van dit broederschap van tweederangs schurken. Een voormalige Australische honkbalwerper die uit de Major League werd gezet omdat hij steekpenningen had aangenomen, omgeschoold tot huurling in een paars-geel kostuum, uitgerust met een arsenaal aan opgevoerde boemerangs. Op papier is alles belachelijk. En toch, sinds zijn eerste verschijning in Tales to Astonish in 1966, heeft Boomerang het Marvel-universum nooit meer verlaten. Erger nog: vanaf 2013 werd hij een van de meest geliefde en tragikomische personages van het Spider-Man-pantheon.

Deze paradox — de verbazingwekkende levensduur van een personage dat iedereen allang vergeten zou moeten zijn — verdient enige aandacht. Want achter de grappen over zijn boemerangs en zijn geforceerde Australische accent vertelt Fred Myers iets heel diepgaands over de aard van het kwaad in de Marvel-comics. Niet het monumentale kwaad van een Kingpin die heerst over de New Yorkse onderwereld met de kilte van een CEO, niet de wetenschappelijke verfijning van een Doctor Octopus die zijn eigen brein kan herprogrammeren. Nee: het middelmatige, vermoeide, bijna sympathieke kwaad van de gozer die zijn overvallen verprutst en die elke week zijn huisbaas moet overtuigen om hem nog een maand extra te geven voor de huur.

Wie is Fred Myers? De oorsprong van een Australiër die boemeranggooier werd

Frederick Myers wordt geboren in een buitenwijk van Sydney, in Australië. Als fysiek getalenteerd kind ontwikkelt hij al vroeg een talent voor precisiewerpen: cricketballen, allerlei projectielen en natuurlijk de traditionele boemerang, die hij hanteert met een behendigheid die zijn kameraden verontrustend vinden. Zijn ouders emigreren naar de Verenigde Staten wanneer Fred een jaar of tien is, en op dat moment buigt zijn lot af richting het Amerikaanse honkbal. Met een fenomenale arm en een millimeterprecisie klimt de jonge Myers snel op door de rangen van de minor leagues tot hij als profwerper in de Major League terechtkomt. Enkele schitterende seizoenen lang wordt hem een stralende toekomst voorspeld. Dan komt het schandaal dat zijn carrière zal vernietigen: Fred neemt geld aan om wedstrijden te manipuleren, wordt door de bond ontmaskerd, levenslang uit alle profsport verbannen en als publieke bedrieger gebrandmerkt.

Het is in deze neergang dat de criminelen van het Marvel-universum hem komen ophalen. Een criminele organisatie in dienst van het Secret Empire — een van die schimmige groeperingen die Marvel bevolken — merkt het verspilde talent van Myers op en biedt hem een nieuw beroep aan: huurling. Ze financieren het ontwerp van een thematisch kostuum, voorzien hem van een arsenaal aan boemerangs die door hun ingenieurs zijn opgevoerd, en geven hem een missie. Zo wordt Frederick Myers Boomerang. Zijn eerste publieke verschijning in dit kostuum dateert van Tales to Astonish #81 in 1966, uit de pen van Stan Lee — dezelfde Stan Lee die enkele jaren eerder Spider-Man mee bedacht samen met Steve Ditko, de visuele architect van Spider-Man. Aanvankelijk is Boomerang niet eens een vijand van Spider-Man: hij neemt het op tegen Hulk, de Inhuman Triton en diverse andere Marvel-helden voordat zijn pad eindelijk dat van de held uit Queens kruist, eind jaren zeventig.

Wat de oorsprong van Fred Myers fascinerend maakt, is dat die volledig gespeend is van heroïsche tragedie. Geen traumatische dood van een geliefde, geen wetenschappelijk ongeluk dat een onschuldige geleerde in een monster verandert, geen nobele wraakqueeste die de verkeerde kant op had kunnen slaan. Gewoon een gozer die vals speelde bij honkbal, eruit werd geschopt en de eerste de beste criminele klus aannam die hem werd aangeboden. Juist de banaliteit van zijn oorsprong is wat hem, decennia later, zo menselijk maakt.

Het kostuum, het arsenaal en de opgevoerde boemerangs die de schurk bepalen

Visueel is Boomerang een schoolvoorbeeld van het Silver Age-design van Marvel. Een strak, donkerpaars kostuum met gele accenten, driehoekige vleugels aan de zijkanten waarmee hij korte afstanden kan zweven, en een integraalhelm die zijn hele gezicht bedekt en alleen zijn ogen zichtbaar laat. Het geheel doet evenzeer denken aan een stripfiguur uit de jaren 60 als aan een amateurcosplayer die zijn hobby iets te serieus heeft genomen. Deze bewust schuine esthetiek is een integraal onderdeel van het personage: Boomerang heeft nooit geprobeerd intimiderend te zijn. Hij wilde gewoon een thema hebben.

Zijn arsenaal is volledig rond deze thematische obsessie opgebouwd. Fred Myers draagt voortdurend een tiental gespecialiseerde boemerangs bij zich, elk ontworpen voor een specifieke functie. De "razor boomerang" is vlijmscherp en kan metaal doorsnijden. De "shatter boomerang" ontploft bij inslag als een kleine granaat. De "smoke boomerang" laat een ondoorzichtige wolk vrij om zijn vlucht te dekken. De "gas boomerang" verspreidt een neurotoxisch middel. De "screamer boomerang" zendt een desoriënterende geluidsgolf uit. De "atom boomerang" — de gevaarlijkste van allemaal — bevat een geminiaturiseerde kernlading die een hele wijk met de grond gelijk kan maken, ook al gebruikt Fred hem uiterst zelden, want hij weet dat het doden van te veel burgers een aandacht op hem zou vestigen die hij liever vermijdt.

Dit assortiment doet denken aan het arsenaal van andere gadgetschurken uit het Spider-Man-universum, om te beginnen bij Shocker en zijn trillingshandschoenen of de thematische wapens uit de collectie van Scorpion in zijn mechanische pantser. Het verschil is dat Boomerang over geen enkele bovenmenselijke kracht beschikt om dat te compenseren. Hij is geen kolos zoals Rhino die in volle vaart door een muur kan beuken, hij is geen meester van de illusie zoals Mysterio die een held kan doen geloven dat hij tegen een draak vecht, hij beheerst de elektriciteit niet zoals Electro die de energie van een hele transformator kan absorberen. Fred Myers is een gewone man die dingen gooit. En die er statistisch gezien vaker naast gooit dan dat hij raak gooit.

Boomerang en de Sinister Six: hoe een sukkel zich uitnodigt bij de groten

Een van de mooiste ironieën uit de carrière van Fred Myers is zijn gecompliceerde relatie met de Sinister Six, de cultgroep opgericht door Doctor Octopus om de New Yorkse Spider-Man voor eens en altijd te verslaan. Decennialang keek Boomerang van een afstand naar dit criminele eliteteam, samengesteld uit de zes gevaarlijkste schurken van de Spider-Man-stal. Otto Octavius, Norman Osborn, Adrian Toomes, Maxwell Dillon, Flint Marko, Mysterio — de absolute top. Boomerang zelf maakte deel uit van de "B-team" van de New Yorkse criminelen, degenen die je belt wanneer de echte professionals niet beschikbaar zijn of in de gevangenis zitten.

Toch is Fred Myers er meermaals, verspreid over de verschillende arcs, in geslaagd zich in alternatieve of uitgebreide incarnaties van de groep te wurmen. Tijdens Return of the Sinister Six, de explosieve vereniging van Spider-Mans iconische vijanden in de jaren 90 maakt Boomerang deel uit van de uitgebreide gelederen van de Sinister Twelve, een XXL-versie van het team dat door Norman Osborn wordt geregisseerd. Later, tijdens de Sinister War die Spider-Man brak, neemt Fred deel aan meerdere tegengestelde facties en laveert hij tussen de allianties met een ontwapenend opportunisme.

Deze onregelmatige aanwezigheid in de marges van de Sinister Six zegt veel over de status van Boomerang in de criminele hiërarchie van Marvel. Hij is nooit belangrijk genoeg om een stichtend lid te zijn, maar hij is betrouwbaar genoeg — of wanhopig genoeg — om te worden opgeroepen wanneer de vijanden van Spider-Man kanonnenvlees nodig hebben. Deze positie van eeuwige invaller voedt bij Fred Myers een diepe frustratie, een gevoel voortdurend naast de grootsheid te staan zonder er ooit bij te horen. En dat gevoel maakt hem, paradoxaal genoeg, oneindig veel innemender dan de megaschurken die hij benijdt. Want iedereen heeft zich op enig moment weleens zoals Fred Myers gevoeld: bekwaam zonder briljant te zijn, aanwezig zonder onmisbaar te zijn, vastberaden zonder getalenteerd te zijn.

Superior Foes of Spider-Man: de tragikomische bekroning van Fred Myers

Alles verandert voor Boomerang in 2013, met de lancering door Marvel van The Superior Foes of Spider-Man, een maandelijkse serie geschreven door Nick Spencer en getekend door Steve Lieber. Het concept is geniaal in zijn eenvoud: een team tweederangs schurken volgen — Boomerang, Shocker, Speed Demon, Overdrive en Beetle (Janice Lincoln) — die moeizaam proberen hun brood te verdienen in de schaduw van de grote criminelen. En het is Fred Myers die de hoofdrol erft, die van de liegende, manipulerende, charmante, zielige, hilarische verteller. Dit onderwerp wordt uitgebreider behandeld in Speed Demon: de mislukte speedster van de Grandmaster die de onofficiële legende van het Sinister Syndicate werd.

De serie zet de perceptie van het personage volledig op zijn kop. Voor het eerst kruipen we in het hoofd van Boomerang. We ontdekken een man verteerd door schulden, die honderdduizend dollar schuldig is aan Hammerhead, de maffioso met de versterkte schedel, en die zijn tijd doorbrengt met het verzinnen van kromme plannen om af te betalen. We ontdekken een man die vrouwen versiert terwijl hij systematisch over zijn identiteit liegt, die zijn eigen teamgenoten verraadt voor belachelijke bedragen, die ervan droomt zijn autobiografie te schrijven alsof iemand die zou willen lezen. We ontdekken vooral een man die voortdurend tegen zichzelf liegt, die zichzelf ziet als een miskend crimineel genie terwijl iedereen om hem heen weet dat hij gewoon een sympathieke loser is.

De voice-oververtelling van Fred Myers wordt een van de meest geslaagde komische momenten van Marvel in de jaren 2010. Wanneer hij zijn eigen heldendaden beschrijft, doet hij dat met de heroïsche toon van een mythograaf die over Odysseus verhaalt. Wanneer de werkelijkheid er parallel in de plaatjes naast wordt getoond, is die steevast zielig. Deze permanente kloof tussen het beeld dat Fred van zichzelf heeft en de realiteit van zijn existentiële ellende is de grondstof van de humor van de serie. En voorbij de humor zegt ze iets heel waars over de menselijke conditie: we zijn allemaal, tot op zekere hoogte, de liegende held van ons eigen innerlijke verhaal.

COLLECTIE — Premium Schurkenfiguur

Verzamelfiguur Spider-Man No Way Home Green Goblin

299,90 €

Boomerang blijft een satelliet van de grote schurken. Om het hof van Spider-Mans vijanden echt in bezit te krijgen, begin je bij hun tragische koning: de Green Goblin uit No Way Home, als premium figuur voor de vitrine van de veeleisende verzamelaar.

Ontdekken →

Waarom Boomerang de meest menselijke schurk van het Spider-Man-universum is

Voorbij de grap draagt Fred Myers een psychologische dimensie die de machtigere schurken van de stal nooit bereiken. Wanneer Vulture over de New Yorkse daken vliegt met de woede van een bestolen oude man, zijn we getuige van een Shakespeariaans drama. Wanneer Doctor Octopus in Dying Wish bezit neemt van het lichaam van Peter Parker, raken we aan de meest gedurfde sciencefiction. Maar hoe goed deze personages ook geschreven zijn, ze blijven in het register van het superheldentragische. Boomerang daarentegen opereert in het register van het alledaagse tragische — het tragische dat we in ons eigen leven herkennen.

Fred Myers betaalt zijn huur te laat. Fred Myers drinkt te veel bier. Fred Myers maakt ruzie met zijn vriendin over onbelangrijke dingen. Fred Myers doet beloftes die hij niet nakomt. Fred Myers wordt 's ochtends wakker met een kater en de overtuiging dat hij deze keer, echt waar, zijn leven weer op de rails gaat zetten. En telkens weer, vierentwintig uur later, vervalt hij in dezelfde patronen van zelfsabotage die hem in de middelmatigheid houden. Deze gelijkenis met het dagelijks leven van de doorsneelezer — die geen crimineel genie is en geen gekostumeerde held, maar gewoon iemand die probeert de eindjes aan elkaar te knopen — is wat Boomerang doet omslaan van visuele grap naar diep menselijk personage.

Hij is niet de enige schurk uit de Spider-Man-stal die deze proletarische dimensie belichaamt. Tombstone, de meedogenloze peetvader van de New Yorkse onderwereld, komt uit een achtergesteld Harlem en kende dezelfde bestaansonzekerheid voordat hij in de georganiseerde misdaad belandde. The Rose, de criminele erfgenaam van Kingpin, leeft in de permanente schaduw van een vader wiens statuur hij niet kan evenaren. Al deze personages vertellen over een kwaad dat geen elegante esthetische keuze is, maar een gevolg van falende sociale structuren en achtereenvolgens middelmatige persoonlijke beslissingen. Het banale kwaad, kortom. Het kwaad dat we elke dag tegenkomen zonder het te herkennen.

De essentiële arcs waarin Boomerang schittert (en zichzelf belachelijk maakt)

Voor wie de carrière van Fred Myers wil verkennen voorbij Superior Foes, zijn er meerdere arcs die aandacht verdienen. Zijn eerste verschijning in Tales to Astonish #81 blijft een klassieker uit het Silver Age, vooral interessant om de grafische kwaliteit van de luchtgevechten. Zijn eerste confrontaties met Spider-Man, in de jaren 70 uit de pen van Marv Wolfman, leggen de basis voor het personage zoals we het zullen kennen: belachelijk maar volhardend, verslagen maar nooit ontmoedigd.

De arc Spider-Man: Sinister Twelve van J. Michael Straczynski, begin jaren 2000, verdient een bijzondere vermelding. Boomerang wordt daarin ingezet als stichtend lid van deze uitgebreide versie van de Sinister Six, en de scènes waarin hij met Norman Osborn en Doctor Octopus interageert zijn bijzonder smakelijk: je voelt de volledige neerbuigendheid van de kwade genieën tegenover deze kleine gadgetknutselaar die ze uit tactische noodzaak dulden. Deze dynamiek wordt hernomen en versterkt in Dark Reign, de arc waarin Norman Osborn Amerika leidt en Spider-Man vervolgt, en waarin Boomerang dient als kleine uitvoerende agent voor de Green Goblin op het hoogtepunt van zijn macht.

Maar het is uiteraard The Superior Foes of Spider-Man, zijn soloserie uit 2013-2014, die zijn onbetwiste meesterwerk vormt. Zeventien nummers van een absoluut zwarte humor, waarin elke pagina de grenzen verlegt van wat een Marvel-comic kan doen op het vlak van antiheroïsche vertelling. De serie eindigt op een van de meest cynische cliffhangers uit de recente geschiedenis van Marvel, en ook al heeft Nick Spencer nooit de kans gekregen om het vervolg te schrijven, het werk blijft een ongeëvenaard hoogtepunt van het genre. Voor Franstalige lezers is Superior Foes verkrijgbaar als integrale editie bij Panini onder de titel Les Sinistres Six : Les Pires de Spider-Man, en vormt het waarschijnlijk de beste toegangspoort om Fred Myers grondig te leren kennen.

Recenter dook Boomerang weer op in de Nick Spencer-run van The Amazing Spider-Man vanaf 2018, waarin Fred tijdelijk de huisgenoot van Peter Parker wordt in een appartement in Brooklyn. Deze onwaarschijnlijke samenwoning levert enkele van de beste komische scènes van het Spencer-tijdperk op, en dient bovendien als springplank voor een bredere arc rond de Stacy's en de problematische wederopstanding van bepaalde personages. Voor de fans die Spider-Man willen volgen in al zijn bizarre samenwoningen en zijn New Yorkse arcs, is de Brooklyn Bridge de meest iconische plek van de Spider-Man-mythe en duikt hij meermaals op in deze gedeelde avonturen.

POSTER — Comics-wanddecoratie

Comicsposter Spider-Man in Gevecht

19,90 €

Boomerang gooit, Spider-Man ontwijkt. Deze eeuwige dynamiek van het absurde gevecht verdient het om een muur te sieren. XXL-comicsposterformaat, premium matte afwerking, ideaal boven het bureau of in de kamer van een absolute tienerfan.

Ontdekken →

Boomerang tegenover de andere "mislukte" schurken: het broederschap van de tweederangsfiguren

Om de plaats die Fred Myers in het Marvel-ecosysteem inneemt volledig te begrijpen, moet je hem terugplaatsen in de lange traditie van de "B-list"-schurken die het universum van Spider-Man bevolken. Deze personages vormen een coherente sociologische categorie: ze hebben nooit de culturele status van de Green Goblin die door de nachtmerries van Peter Parker spookt, ze hebben nooit de brute kracht die een verhaal doet kantelen, maar ze bevolken onvermoeibaar de marges van het universum en fungeren als een Grieks koor van de criminele middelmatigheid.

Shocker, alias Herman Schultz, deelt met Boomerang deze dimensie van de methodische loser. Als bekwaam maar niet geniaal ingenieur ontwierp Schultz zijn trillingshandschoenen om banken te beroven zonder iemand te hoeven verwonden — een bescheiden doel dat schril contrasteert met de wereldheerschappijambities van de grote schurken. Speed Demon, alias James Sanders, is een voormalig lid van het Squadron Sinister dat werd gerecycleerd tot huurling van laag allooi, in staat om met bovenmenselijke snelheden te rennen maar onbekwaam om een kraak te plannen zonder die te verprutsen. Beetle, in haar versie Janice Lincoln (de dochter van Tombstone), geeft het team van Superior Foes een vleugje glamour dat contrasteert met de heersende middelmatigheid.

Wat Fred Myers van zijn kompanen onderscheidt, is zijn vermogen om de criminele middelmatigheid met een zekere flair te belichamen. Boomerang heeft niet de bijna ontroerende onschuld van Shocker, noch het berekenende cynisme van Beetle. Hij heeft een unieke mix van ijdelheid, lafheid, goedmoedigheid en zelfbedrog die hem tot de ideale verteller van een stedelijke zwarte komedie maakt. Wanneer je Superior Foes leest, begrijp je al snel waarom hij, en niet een ander teamlid, de hoofdrol heeft geërfd: hij is de enige die zijn eigen verhaal met genoeg kwade trouw vertelt om de leugen interessant te maken.

Boomerang in het gesticht, in het ziekenhuis en in Ravencroft: het medisch-penitentiaire parcours van een loser

Een van de bijzonderheden uit de carrière van Fred Myers is zijn voortdurende relatie met de repressieve instellingen van het Marvel-universum. In tegenstelling tot de vooraanstaande superschurken die stelselmatig ontsnappen uit elke gevangenis waarin ze worden opgesloten, brengt Boomerang een aanzienlijk deel van zijn leven in cellen door. Hij verbleef meermaals op Rikers Island, in Ryker's Bay, in de Vault — die federale gevangenis voor supercriminelen die specifiek is ontworpen om bovenmenselijke krachten te neutraliseren — en zelfs, tijdens een bijzonder duistere arc, in het Ravencroft Institute, het vervloekte psychiatrische gesticht dat de ergste mentaal instabiele criminelen huisvest.

Deze verblijven in instellingen dienen vaak als narratieve draaipunten: het is in de gevangenis dat Boomerang nieuwe handlangers ontmoet, en het is bij zijn vrijlating dat hij de meest wanhopige missies aanneemt om de schulden af te betalen die hij tijdens zijn opsluiting heeft opgebouwd. Zijn relatie met de psychiatrie is bijzonder interessant: meerdere arcs suggereren dat Fred lijdt aan een grandioze narcistische stoornis vermengd met een dwangmatige leugenzucht die de klinische mythomanie benadert. De gesprekken die hij had kunnen voeren met Ashley Kafka, de psychologe van Ravencroft die de meest verwrongen geesten van het universum heeft gepeild, behoren tot de grote "what if"-vragen die we graag in een comic uitgewerkt hadden gezien.

De New Yorkse pers heeft zich nooit erg voor Fred Myers geïnteresseerd. Te belachelijk om de voorpagina te halen, te ondergeschikt om een onderzoeksdossier te verdienen, wordt Boomerang alleen in de korte misdaadberichten vermeld. Norah Winters, de journaliste van de Daily Bugle die bijna de hele waarheid over Spider-Man onthulde, interviewde hem ooit in de gevangenis voor een achtergrondartikel over de "vergeten schurken" en beschreef de ervaring als een van de meest deprimerende van haar carrière. Ben Urich, de onverschrokken journalist van de Daily Bugle tegenover de waarheid, vond het nooit de moeite waard om ook maar één paragraaf aan hem te wijden — een teken dat Fred Myers, zelfs in de pers, een tweederangsschurk blijft.

Oordeel: waarom Fred Myers zijn plek in het Spider-Man-pantheon verdient

Boomerang zal waarschijnlijk nooit in een film met een groot budget verschijnen. Geen enkele Hollywoodstudio zal tweehonderd miljoen dollar investeren om het verhaal te vertellen van een mislukte Australiër die boemerangs gooit en te veel bier drinkt. Hij heeft niet de visuele kracht van Venom, noch de tragische diepgang van de Green Goblin, noch de filosofische complexiteit van Mysterio. En toch is er in Fred Myers iets wat deze beroemdere personages nooit zullen bereiken: een rauwe, middelmatige, herkenbare menselijkheid die rechtstreeks spreekt tot elke lezer die zich ooit naast de grootsheid heeft gevoeld zonder er ooit bij te horen.

De kracht van een narratief universum zoals dat van Marvel is juist het vermogen om personages van elk belangniveau en elk emotioneel register te herbergen. Zonder de zeven machtigste vijanden van Spider-Man die het hoofdverhaal structureren, zou het universum zijn centrale dramaturgie missen. Maar zonder de Boomerangs, de Shockers, de Speed Demons die de marges bevolken, zou het universum zijn textuur, zijn sociale dichtheid, zijn perifere menselijkheid missen. De grote schurken zijn de pijlers van het verhaal. De kleine schurken zijn zijn jachtterrein, zijn bindweefsel, zijn komische schaduw.

Er zit ook een generatiegebonden dimensie in het voortbestaan van Boomerang. Het personage bestaat al bijna zestig jaar. Het doorkruiste de gouden eeuw van de comics, het bronzen tijdperk, het moderne tijdperk, het grim-and-gritty-tijdperk van de jaren 90, de Quesada-heropleving van de jaren 2000 en het hedendaagse tijdperk. Bij elke generatie hebben scenaristen Fred Myers teruggevonden in de Marvel-archieven, hem afgestoft en besloten dat hij nog verdiende te bestaan. Deze continuïteit is geen toeval: ze bewijst dat het personage beantwoordt aan een structurele narratieve behoefte. Het Spider-Man-universum heeft zijn officiële loser nodig, zijn eeuwige mislukkeling, zijn charmante sukkel. En sinds 1966 is het Frederick Myers die deze functie bekleedt.

FIGUUR — Iconische Dynamische Pose

Beweegbare Spider-Man-figuur

99,90 €

Boomerang gooit, de held ontwijkt. Om de absurde gevechten uit de serie Superior Foes na te spelen, is er niets beters dan een premium beweegbare figuur, beweeglijk op 25 punten, in staat tot alle acrobatische poses die Fred Myers nooit zal weten te ontwijken.

Ontdekken →

Voor de fans die hun verkenning van het complexe universum van de New Yorkse Spider-Man willen voortzetten: de volledige pagina over Peter Parker behandelt alle facetten van het centrale personage en zijn entourage doorheen de decennia comics. De verzamelfiguren maken het mogelijk om de meest iconische helden en antagonisten van de saga fysiek tastbaar te maken, met inbegrip van de tweederangsschurken zoals Boomerang die hun plek verdienen in de vitrines van serieuze verzamelaars. En de Spider-Man-cosplays omvatten alle kostuumvarianten van de helden en de schurken, want Fred Myers vertolken tijdens een geekevenement vergt minstens evenveel moed als het vertolken van de helden bovenaan de affiche. Boomerang zal nooit op het voorplan staan. Maar het is juist deze positie van eeuwige bijrolspeler die hem, op zijn middelmatige en magnifieke manier, onvervangbaar maakt.