Winkelwagen
0
Er bestaat in het Marvel-universum een categorie schurken die de comics lange tijd in de schaduw van de iconische superschurken hebben gehouden. Niet de kwaadaardige genieën met een peilloos IQ, niet de monsters van pure kracht die wolkenkrabbers laten beven, niet de psychopaten met een engelengezicht. Gewoon verliezers. Kerels die elke ochtend opstaan met een belachelijk kostuum, een thematische gadget die onmogelijk serieus te nemen is, en de onwrikbare overtuiging dat ze deze keer de kraak van hun leven gaan zetten. Frederick "Fred" Myers, alias Boomerang, is waarschijnlijk de meest pure vertegenwoordiger van dit gilde van tweederangsschurken. Een voormalige Australische honkbalwerper die uit de Major League werd gezet omdat hij steekpenningen aannam, omgeschoold tot huurling met een paars-geel kostuum, uitgerust met een arsenaal van gemanipuleerde boemerangs. Op papier is alles belachelijk. En toch heeft Boomerang sinds zijn eerste verschijning in Tales to Astonish in 1966 het Marvel-universum nooit verlaten. Erger nog: hij werd vanaf 2013 een van de meest geliefde en meest tragikomische personages van het Spider-Man-pantheon.
Deze paradox - de verbazingwekkende lange levensduur van een personage dat iedereen allang vergeten zou moeten zijn - verdient het dat we erbij stilstaan. Want achter de grappen over zijn boemerangs en zijn geforceerde Australische accent vertelt Fred Myers iets heel diepzinnigs over de aard van het kwaad in de Marvel-comics. Niet het monumentale kwaad van een Kingpin die met de koelheid van een CEO over de New Yorkse onderwereld heerst, niet de wetenschappelijke verfijning van een Doctor Octopus die zijn eigen brein kan herprogrammeren. Nee: het middelmatige, vermoeide, bijna sympathieke kwaad van de kerel die zijn overvallen verprutst en die elke week zijn huisbaas moet overtuigen om hem nog een maand uitstel te geven om de huur te betalen.
Wie is Fred Myers? De oorsprong van een Australiër die in een boemeranggooier veranderde
Frederick Myers wordt geboren in een buitenwijk van Sydney, Australië. Als fysiek begaafd kind ontwikkelt hij al vroeg een talent voor precisiewerpen: cricketballen, allerlei projectielen, en natuurlijk de traditionele boemerang, die hij hanteert met een behendigheid die zijn vriendjes zorgwekkend vinden. Zijn ouders emigreren naar de Verenigde Staten als Fred een jaar of tien is, en op dat moment buigt zijn lot zich richting het Amerikaanse honkbal. Begiftigd met een fenomenale arm en een millimetergenauwkeurigheid klimt de jonge Myers snel op door de lagere competities tot hij als professioneel werper de Major League haalt. Een paar schitterende seizoenen lang wordt hem een stralende toekomst voorspeld. Dan komt het schandaal dat zijn carrière zal vernietigen: Fred neemt geld aan om wedstrijden te manipuleren, wordt ontmaskerd door de bond, voor het leven uit elke profsport gebannen en als publieke valsspeler gebrandmerkt.
Het is in deze neergang dat de criminelen van het Marvel-universum hem komen ophalen. Een criminele organisatie in dienst van het Secret Empire - een van die schimmige groepen die Marvel bevolken - merkt het verspilde talent van Myers op en biedt hem een nieuw beroep aan: huurling. Ze financieren het ontwerp van een thematisch kostuum, voorzien hem van een arsenaal boemerangs die door hun ingenieurs zijn gemanipuleerd, en geven hem een opdracht. Zo wordt Frederick Myers Boomerang. Zijn eerste publieke verschijning in dit kostuum dateert van Tales to Astonish #81 uit 1966, uit de pen van Stan Lee - dezelfde Stan Lee die enkele jaren eerder Spider-Man mee bedacht samen met Steve Ditko, de visuele architect van de webslinger. Aanvankelijk is Boomerang niet eens een vijand van Spider-Man: hij gaat de strijd aan met Hulk, met de Inhuman Triton en met diverse andere Marvel-helden, voordat zijn pad eindelijk dat van de held uit Queens kruist tegen het einde van de jaren zeventig.
Wat de oorsprong van Fred Myers fascinerend maakt, is dat die volkomen verstoken is van heroïsche tragiek. Geen traumatische dood van een geliefde, geen wetenschappelijk ongeluk dat een onschuldige geleerde in een monster verandert, geen edele wraakzucht die naar de verkeerde kant had kunnen omslaan. Gewoon een vent die vals heeft gespeeld bij het honkbal, eruit is gegooid, en die de eerste de beste criminele baan aannam die hem werd aangeboden. De trivialiteit van zijn oorsprong is precies wat hem decennia later zo menselijk maakt.
Het kostuum, het arsenaal en de gemanipuleerde boemerangs die de schurk definiëren
Visueel is Boomerang een schoolvoorbeeld van het Silver Age Marvel-design. Een strak donkerpaars kostuum met gele accenten, driehoekige vleugels aan de flanken waarmee hij over korte afstanden kan zweven, een gesloten helm die het hele gezicht bedekt en alleen zijn ogen vrijlaat. Het geheel doet evenzeer denken aan een striphfiguur uit de jaren zestig als aan een amateurcosplayer die zijn hobby iets te serieus heeft genomen. Deze bewust afwijkende esthetiek is een integraal onderdeel van het personage: Boomerang heeft nooit geprobeerd intimiderend te zijn. Hij heeft geprobeerd een thema te hebben.
Zijn arsenaal is volledig georganiseerd rond deze thematische obsessie. Fred Myers draagt permanent een tiental gespecialiseerde boemerangs bij zich, elk ontworpen voor een precieze functie. De "razor boomerang" is vlijmscherp en kan metaal doorsnijden. De "shatter boomerang" explodeert bij inslag als een kleine granaat. De "smoke boomerang" laat een ondoorzichtige wolk los om zijn vlucht te dekken. De "gas boomerang" verspreidt een zenuwgif. De "screamer boomerang" zendt een desoriënterende geluidsgolf uit. De "atom boomerang" - de gevaarlijkste van allemaal - bevat een geminiaturiseerde nucleaire lading die een hele wijk kan wegvagen, ook al gebruikt Fred die uiterst zelden, omdat hij beseft dat het doden van te veel burgers hem een aandacht zou opleveren die hij liever vermijdt.
Dit assortiment doet denken aan het arsenaal van andere gadgetschurken uit het Spider-Man-universum, te beginnen met Shocker en zijn trillingshandschoenen of de thematische wapens die de Scorpion in zijn mechanische pantser verzamelt. Het verschil is dat Boomerang geen enkele bovenmenselijke kracht heeft om dat te compenseren. Hij is geen kolos zoals Rhino die in volle vaart door een muur kan stormen, hij is geen meester van de illusie zoals Mysterio die een held ervan kan overtuigen dat hij tegen een draak vecht, hij beheerst de elektriciteit niet zoals Electro die de energie van een hele transformator kan opzuigen. Fred Myers is een doodgewone man die dingen gooit. En die ze, statistisch gezien, vaker mist dan raakt.
Boomerang en de Sinister Six: hoe een mislukkeling zich tussen de groten begeeft
Een van de mooiste ironieën in de carrière van Fred Myers is zijn ingewikkelde relatie met de Sinister Six, de cultgroep opgericht door Doctor Octopus om de New Yorkse webslinger eens en voor altijd te verslaan. Decennialang heeft Boomerang dit eliteteam van criminelen van een afstand bekeken, samengesteld uit de zes gevaarlijkste schurken van de Spider-Man-stal. Otto Octavius, Norman Osborn, Adrian Toomes, Maxwell Dillon, Flint Marko, Mysterio - de crème de la crème. Boomerang maakte daarentegen deel uit van het "B-team" van de New Yorkse criminelen, degenen die je belt wanneer de echte profs niet beschikbaar zijn of in de gevangenis zitten.
Toch is Fred Myers er bij verschillende gelegenheden in de loop van de verhaallijnen in geslaagd zich binnen te wurmen in alternatieve of uitgebreide incarnaties van de groep. Tijdens Return of the Sinister Six, de explosieve vereniging van de iconische vijanden van de webslinger in de jaren negentig maakt Boomerang deel uit van de uitgebreide gelederen van de Sinister Twelve, een XXL-versie van het team georkestreerd door Norman Osborn. Later, tijdens de Sinister War die Spider-Man brak, neemt Fred deel aan meerdere tegengestelde facties en navigeert hij tussen de allianties met een ontwapenend opportunisme.
Deze intermitterende aanwezigheid in de marge van de Sinister Six zegt veel over de status van Boomerang in de criminele hiërarchie van Marvel. Hij is nooit belangrijk genoeg om een oprichtend lid te zijn, maar hij is voldoende betrouwbaar - of voldoende wanhopig - om teruggeroepen te worden wanneer de vijanden van de webslinger kanonnenvlees nodig hebben. Deze positie van eeuwige reserve voedt bij Fred Myers een diepe frustratie, een gevoel voortdurend naast de grootsheid te staan zonder die ooit te bereiken. En dat gevoel maakt hem, paradoxaal genoeg, oneindig veel sympathieker dan de megaschurken die hij benijdt. Want iedereen heeft zich op een bepaald moment weleens als Fred Myers gevoeld: competent zonder briljant te zijn, aanwezig zonder onmisbaar te zijn, vastberaden zonder begaafd te zijn.
Superior Foes of Spider-Man: de tragikomische bekroning van Fred Myers
Alles verandert voor Boomerang in 2013, wanneer Marvel The Superior Foes of Spider-Man lanceert, een maandelijkse serie geschreven door Nick Spencer en getekend door Steve Lieber. Het concept is geniaal in zijn eenvoud: een team van tweederangsschurken volgen - Boomerang, Shocker, Speed Demon, Overdrive en Beetle (Janice Lincoln) - die moeizaam proberen de kost te verdienen in de schaduw van de grote criminelen. En het is Fred Myers die de hoofdrol erft, die van de liegende, manipulerende, charmante, pathetische, hilarische verteller.
De serie revolutioneert de perceptie van het personage. Voor het eerst kruipen we in het hoofd van Boomerang. We ontdekken een man die door schulden verteerd wordt, die honderdduizend dollar schuldig is aan Hammerhead, de maffioso met de verstevigde schedel, en die zijn tijd besteedt aan het verzinnen van kromme plannen om af te betalen. We ontdekken een man die vrouwen versiert door systematisch over zijn identiteit te liegen, die zijn eigen teamgenoten verraadt voor belachelijke bedragen, die ervan droomt zijn autobiografie te schrijven alsof iemand die zou willen lezen. We ontdekken vooral een man die voortdurend tegen zichzelf liegt, die zichzelf ziet als een miskend crimineel genie terwijl iedereen om hem heen weet dat hij gewoon een sympathieke loser is.
De voice-oververtelling van Fred Myers wordt een van de meest geslaagde komische momenten van Marvel in de jaren 2010. Wanneer hij zijn eigen heldendaden beschrijft, doet hij dat met de heroïsche toon van een mytholoog die Odysseus vertelt. Wanneer de realiteit er parallel in de prentjes naast wordt getoond, is die steevast pathetisch. Deze permanente dissociatie tussen het beeld dat Fred van zichzelf heeft en de realiteit van zijn existentiële ellende is de grondstof van de humor van de serie. En voorbij de humor zegt ze iets heel waars over de menselijke conditie: we zijn allemaal, in zekere mate, de liegende held van onze eigen innerlijke vertelling.
COLLECTIE - Premium Schurkenfiguur
Verzamelfiguur Spider-Man No Way Home Green Goblin
299,90 €
Boomerang blijft een satelliet van de grote schurken. Om de hofhouding van de vijanden van de webslinger echt te bezitten, begin je bij hun tragische koning: de Green Goblin in de No Way Home-versie, als premium figuur voor de vitrine van de veeleisende verzamelaar.
Ontdekken →Waarom Boomerang de menselijkste schurk van het Spider-Man-universum is
Voorbij de grap draagt Fred Myers een psychologische dimensie die de machtigere schurken van de stal nooit bereiken. Wanneer de Vulture met de woede van een bestolen oude man boven de New Yorkse daken vliegt, zijn we getuige van een shakespeariaans drama. Wanneer Doctor Octopus het lichaam van Peter Parker in beslag neemt in Dying Wish, raken we de meest gedurfde sciencefiction. Maar hoe goed deze personages ook geschreven zijn, ze blijven in het register van het superheroïsche tragische. Boomerang daarentegen opereert in het register van het gewone tragische - het tragische dat we in ons eigen leven herkennen.
Fred Myers betaalt zijn huur te laat. Fred Myers drinkt te veel bier. Fred Myers maakt ruzie met zijn vriendin over onbelangrijke onderwerpen. Fred Myers doet beloftes die hij niet nakomt. Fred Myers wordt 's ochtends wakker met een kater en de overtuiging dat hij deze keer, echt waar, zijn leven weer op de rails gaat krijgen. En telkens, vierentwintig uur later, valt hij terug in dezelfde patronen van zelfsabotage die hem in de middelmatigheid houden. Deze gelijkenis met het dagelijks leven van de gewone lezer - die geen criminele genieën zijn noch gekostumeerde helden, maar gewoon mensen die de eindjes aan elkaar proberen te knopen - is wat Boomerang van de status van visuele grap doet kantelen naar die van een diep menselijk personage.
Hij is niet de enige schurk van de Spider-Man-stal die deze proletarische dimensie belichaamt. Tombstone, de meedogenloze peetvader van de New Yorkse onderwereld komt uit een achtergesteld Harlem en heeft dezelfde bestaansonzekerheid gekend voordat hij in de georganiseerde misdaad terechtkwam. The Rose, de criminele erfgenaam van Kingpin, leeft in de permanente schaduw van een vader wiens gestalte hij niet kan evenaren. Al deze personages vertellen een kwaad dat geen elegante esthetische keuze is, maar een gevolg van falende sociale structuren en opeenvolgende middelmatige persoonlijke beslissingen. Het banale kwaad, kortom. Het kwaad dat we elke dag tegenkomen zonder het te herkennen.
De essentiële verhaallijnen waarin Boomerang schittert (en zich belachelijk maakt)
Voor wie de carrière van Fred Myers wil verkennen voorbij Superior Foes zijn er meerdere verhaallijnen die het waard zijn om bij stil te staan. Zijn eerste verschijning in Tales to Astonish #81 blijft een Silver Age-klassieker, voornamelijk interessant vanwege de grafische kwaliteit van de luchtgevechten. Zijn eerste confrontaties met de webslinger, in de jaren zeventig uit de pen van Marv Wolfman, leggen de basis voor het personage zoals we het zullen leren kennen: belachelijk maar volhardend, verslagen maar nooit ontmoedigd.
De verhaallijn Spider-Man: Sinister Twelve van J. Michael Straczynski, begin jaren 2000, verdient een speciale vermelding. Boomerang wordt erin gebruikt als oprichtend lid van deze uitgebreide versie van de Sinister Six, en de scènes waarin hij omgaat met Norman Osborn en Doctor Octopus zijn bijzonder smakelijk: je voelt alle neerbuigendheid van de kwade genieën tegenover die kleine gadgetman die ze uit tactische noodzaak tolereren. Deze dynamiek wordt overgenomen en versterkt in Dark Reign, de verhaallijn waarin Norman Osborn Amerika bestuurt en de webslinger vervolgt, en waarin Boomerang dienstdoet als ondergeschikte uitvoerende agent voor de Green Goblin op het hoogtepunt van zijn macht.
Maar het is uiteraard The Superior Foes of Spider-Man, zijn soloserie uit 2013-2014, die zijn onbetwiste meesterwerk vormt. Zeventien afleveringen van een absolute zwarte humor, waarin elke pagina de grenzen verlegt van wat een Marvel-comic kan doen op het vlak van antiheldenvertelling. De serie eindigt op een van de meest cynische cliffhangers uit de recente geschiedenis van Marvel, en ook al heeft Nick Spencer nooit de kans gehad om het vervolg te schrijven, het werk blijft een ongeëvenaard hoogtepunt van het genre. Voor de Franstalige lezers is Superior Foes bij Panini verkrijgbaar als integrale uitgave onder de titel Les Sinistres Six : Les Pires de Spider-Man, en vormt het waarschijnlijk de beste toegangspoort om Fred Myers grondig te leren kennen.
Recenter dook Boomerang weer op in de Nick Spencer-run van The Amazing Spider-Man vanaf 2018, waar Fred tijdelijk de huisgenoot van Peter Parker wordt in een appartement in Brooklyn. Dit onwaarschijnlijke samenwonen levert enkele van de beste komische sequenties van het Spencer-tijdperk op, en dient bovendien als springplank voor een bredere verhaallijn rond de Stacy's en de problematische opstanding van bepaalde personages. Voor de fans die de webslinger willen volgen in al zijn bizarre samenleefvormen en zijn New Yorkse verhaallijnen vormt de Brooklyn Bridge de meest iconische plek van de spinnenachtige mythe en duikt hij meermaals op in deze gedeelde avonturen.
POSTER - Muurstuk Comics
Poster Comics Spider-Man in Gevecht
19,90 €
Boomerang gooit, de webslinger ontwijkt. Deze eeuwige dynamiek van het absurde gevecht verdient het om een muur te sieren. XXL-comicposterformaat, premium matte afwerking, ideaal boven het bureau of in de kamer van een absolute tienerfan.
Ontdekken →Boomerang tegenover de andere "mislukte" schurken: het gilde van de bijrolspelers
Om de plaats die Fred Myers in het Marvel-ecosysteem inneemt volledig te begrijpen, moet je hem terugplaatsen in de lange traditie van de "B-list"-schurken die het universum van de webslinger bevolken. Deze personages vormen een coherente sociologische categorie: ze hebben nooit de culturele status van de Green Goblin die de nachtmerries van Peter Parker achtervolgt, ze hebben nooit de brute kracht die een verhaal doet kantelen, maar ze bevolken onophoudelijk de marge van het universum en fungeren als een Grieks koor van de criminele middelmatigheid.
Shocker, alias Herman Schultz, deelt met Boomerang deze dimensie van de methodische loser. Een competente maar niet briljante ingenieur, heeft Schultz zijn trillingshandschoenen ontworpen om banken te beroven zonder iemand te hoeven verwonden - een bescheiden doel dat hevig contrasteert met de wereldoverheersingsambities van de grote schurken. Speed Demon, alias James Sanders, is een voormalig lid van het Squadron Sinister dat is gerecycleerd tot huurling van laag allooi, in staat om met bovenmenselijke snelheden te rennen maar niet in staat om een kraak te plannen zonder die te verprutsen. Beetle, in haar versie van Janice Lincoln (de dochter van Tombstone), brengt het team van de Superior Foes een vleugje glamour dat contrasteert met de omringende middelmatigheid.
Wat Fred Myers onderscheidt van zijn kompanen, is zijn vermogen om de criminele middelmatigheid met een zekere panache te belichamen. Boomerang heeft niet de bijna ontroerende onschuld van Shocker, noch het berekenende cynisme van Beetle. Hij heeft een unieke mengeling van ijdelheid, lafheid, joviaalheid en zelfbedrog die hem de ideale verteller maakt van een stedelijke zwarte komedie. Wanneer je Superior Foes leest, begrijp je al snel waarom hij, en geen ander lid van het team, de hoofdrol heeft geërfd: hij is de enige die zijn eigen verhaal met genoeg kwade trouw vertelt om de leugen interessant te maken.
Boomerang in het gesticht, in het ziekenhuis en in Ravencroft: het medisch-penitentiaire traject van een verliezer
Een van de bijzonderheden van de carrière van Fred Myers is zijn voortdurende relatie met de repressieve instellingen van het Marvel-universum. In tegenstelling tot de vooraanstaande superschurken die systematisch ontsnappen uit elke gevangenis waarin men ze opsluit, brengt Boomerang een aanzienlijk deel van zijn leven in cellen door. Hij heeft meermaals op Rikers Island verbleven, in Ryker's Bay, in de Vault - die federale gevangenis voor supercriminelen die specifiek is ontworpen om bovenmenselijke krachten te neutraliseren - en zelfs, tijdens een bijzonder duistere verhaallijn, in het Ravencroft Institute, het vervloekte psychiatrische gesticht dat de ergste geestelijk instabiele criminelen herbergt.
Deze verblijven in instellingen dienen vaak als narratieve scharnierpunten: het is in de gevangenis dat Boomerang nieuwe handlangers ontmoet, het is bij het verlaten van de gevangenis dat hij de meest wanhopige opdrachten aanneemt om zijn tijdens zijn detentie opgelopen schulden af te betalen. Zijn relatie met de psychiatrie is bijzonder interessant: meerdere verhaallijnen suggereren dat Fred lijdt aan een grandioze narcistische stoornis vermengd met een dwangmatige neiging tot liegen die de klinische mythomanie benadert. De gesprekken die hij had kunnen voeren met Ashley Kafka, de psychologe van Ravencroft die de meest verwrongen geesten van het universum heeft gepeild, blijven een van de grote "what ifs" die we graag in een comic uitgewerkt hadden gezien.
De New Yorkse pers heeft zich nooit erg voor Fred Myers geïnteresseerd. Te belachelijk om de voorpagina te halen, te bijkomstig om een onderzoeksdossier te verdienen, wordt Boomerang alleen vermeld in de korte misdaadberichten. Norah Winters, de journaliste van de Daily Bugle die bijna de hele waarheid over de webslinger onthulde, interviewde hem een keer in de gevangenis voor een achtergrondartikel over de "vergeten schurken" en omschreef de ervaring als een van de deprimerendste van haar carrière. Ben Urich, de onverschrokken journalist van de Daily Bugle tegenover de waarheid, vond het nooit nuttig om hem ook maar één alinea te wijden - een teken dat Fred Myers, zelfs in de pers, een tweederangsschurk blijft.
Eindoordeel: waarom Fred Myers zijn plaats in het Spider-Man-pantheon verdient
Boomerang zal waarschijnlijk nooit verschijnen in een film met een groot budget. Geen enkele Hollywoodstudio zal tweehonderd miljoen dollar investeren om het verhaal te vertellen van een mislukte Australiër die boemerangs gooit en te veel bier drinkt. Hij heeft niet de visuele kracht van Venom, noch de tragische diepgang van de Green Goblin, noch de filosofische complexiteit van Mysterio. En toch zit er in Fred Myers iets wat die beroemdere personages nooit zullen bereiken: een rauwe, middelmatige, herkenbare menselijkheid die rechtstreeks spreekt tot elke lezer die zich ooit naast de grootsheid heeft gevoeld zonder die ooit te bereiken.
De kracht van een narratief universum zoals dat van Marvel is precies zijn vermogen om personages van alle niveaus van belang en van alle emotionele registers te herbergen. Zonder de zeven machtigste vijanden van de webslinger die het hoofdverhaal structureren, zou het universum zijn centrale dramaturgie niet hebben. Maar zonder de Boomerangs, de Shockers, de Speed Demons die de marge bevolken, zou het universum zijn textuur, zijn sociale dichtheid, zijn perifere menselijkheid niet hebben. De grote schurken zijn de pijlers van het verhaal. De kleine schurken zijn zijn jachtterrein, zijn bindweefsel, zijn komische schaduw.
Er zit ook een generatiedimensie in de hardnekkigheid van Boomerang. Het personage bestaat al bijna zestig jaar. Het heeft de gouden eeuw van de comics doorstaan, het bronzen tijdperk, het moderne tijdperk, het grim-and-gritty-tijdperk van de jaren negentig, de Quesada-vernieuwing van de jaren 2000, en het hedendaagse tijdperk. Bij elke generatie hebben scenaristen Fred Myers in de Marvel-archieven teruggevonden, hem afgestoft, en besloten dat hij nog steeds verdiende te bestaan. Deze continuïteit is geen toeval: ze bewijst dat het personage beantwoordt aan een structurele narratieve behoefte. Het Spider-Man-universum heeft zijn officiële verliezer nodig, zijn eeuwige mislukkeling, zijn charmante loser. En sinds 1966 is het Frederick Myers die deze post bekleedt.
FIGUUR - Iconische Dynamische Pose
Beweegbare Figuur Spider-Man
99,90 €
Boomerang gooit, de held ontwijkt. Om de absurde gevechten van de Superior Foes-serie na te spelen, is er niets beters dan een premium beweegbare figuur, beweegbaar op 25 punten, in staat tot alle acrobatische poses die Fred Myers nooit zal weten te ontwijken.
Ontdekken →Voor de fans die hun verkenning van het complexe universum van de New Yorkse webslinger willen voortzetten, behandelt de volledige pagina over Peter Parker alle facetten van het centrale personage en zijn entourage doorheen de decennia comics. De verzamelfiguren maken het mogelijk om de meest iconische helden en antagonisten van de saga fysiek te materialiseren, inclusief de tweederangsschurken zoals Boomerang die hun plaats verdienen in de vitrines van serieuze verzamelaars. En de Spider-Man-cosplays omvatten alle kostuumvarianten van de helden en de schurken, want Fred Myers belichamen tijdens een geekevenement vergt minstens evenveel moed als de helden boven aan de affiche belichamen. Boomerang zal nooit in de schijnwerpers staan. Maar het is precies deze positie van eeuwige bijrolspeler die hem, op zijn middelmatige en magnifieke manier, onvervangbaar maakt.
