Bruce Banner in Brand New Day: de professor, de chip en de terugval

Het is de verschijning met de zwaarste gevolgen van de hele film, en degene waar de trailers je het slechtst op hadden voorbereid. We verwachtten een spectaculaire cameo; we krijgen de ondergang van een man.

Dit is wat Banner precies doet in Brand New Day, waarom zijn remmer centraal staat in het verhaal, en waar hij aan het eind van de film belandt.

Banner als docent: wat de film meteen neerzet

We treffen hem als docent aan de Empire State University. Dat is een veelzeggende schrijfkeuze: de gevaarlijkste man ter wereld geeft college, en zijn studenten vragen hem alleen maar naar de Avengers.

Het visuele detail dat telt, zit om zijn pols. Hij draagt een klein remkastje om zijn rechterpols — geen handschoen, geen implantaat. Een onopvallend apparaat, dat hij zelf heeft ontworpen.

Waarom hij dat apparaat nodig heeft

Omdat zijn transformatie permanent was geworden. Zijn hybride vorm, die zijn intelligentie combineerde met het lichaam van de groene reus, liet zich niet meer ongedaan maken. Banner kon geen Banner meer worden.

De remmer onderdrukt de effecten van de gammastraling en geeft hem zijn menselijke uiterlijk terug. Het is een identiteitsprothese: zonder dat ding bestaat hij niet meer als individu.

Hij heeft het bovendien geminiaturiseerd. De vorige versie was een log apparaat; het exemplaar dat hij hier draagt past om een pols, een teken dat hij er in de tussentijd aan is blijven werken.

Waarom Peter hem opzoekt

Dat is geen scenariotoeval: hij is de enige man ter wereld die hetzelfde probleem heeft opgelost als Peter.

Peter ondergaat een verandering in zijn spinnen-DNA die hij niet meer in de hand heeft. Hij komt Banner dus vragen of het mogelijk is om het monsterlijke deel van een genetisch erfgoed te onderdrukken — en of de technologie van de remmer kan worden aangepast om één specifieke genetische expressie aan te pakken.

Die mutatie, de symptomen ervan en wat ze bij Peter losmaakt, beschrijven we in ons artikel over de organische webben en het spinnen-DNA.

Het detail dat de film niet uitlegt

Banner weet niet wie Peter Parker is. De spreuk uit No Way Home heeft zijn identiteit uit het geheugen van iedereen gewist, ook bij wie zij aan zij met hem heeft gevochten.

Hun gesprek verloopt dus tussen twee vreemden die elkaar alleen op de kern van het probleem herkennen. Het is een van de scènes waarin de eenzaamheid van het personage het sterkst voelbaar is, zonder dat één zin haar benoemt.

Hoe Banner de controle verliest

Wat volgt is het rechtstreekse gevolg van de hoofdintrige, en Banner treft geen enkele blaam.

Jean Grey neemt hem over

Ze oefent telepathische controle over hem uit en gebruikt hem als instrument: ze moet een vergrendelde deur forceren in een installatie van Damage Control, en niets van wat zij bezit kan dat.

Onder haar invloed doet Banner zijn eigen remmer af en vernietigt hij hem. Hij handelt eerst in zijn beheerste vorm, die waarin hij zijn intelligentie behoudt.

De weigering, en dan de omslag

Bevrijd van de controle biedt Peter hem een oplossing aan: de universele chip die hij heeft ontworpen, die welke gave dan ook kan afremmen.

Banner weigert. Hij zegt dat er iets in hem stuk is. En dan slaat hij om in een vorm die we hem in geen veertien jaar hadden zien aannemen: de Savage Hulk, zonder bewustzijn, zonder Banner.

Die omslag liet de tweede trailer al even zien zonder de oorzaak prijs te geven — we hebben hem destijds geanalyseerd in onze ontleding van de trailer, die heel anders leest zodra je de film hebt gezien.

Spider-Man tegenover de Hulk: het eerste treffen op het scherm

Handige precisering, want dit gaat vaak verkeerd rond: het is niet hun eerste ontmoeting — ze hebben eerder aan dezelfde kant gevochten. Het is wél de eerste keer dat ze het tegen elkaar opnemen in een film.

En de film lost dat realistisch op. Peter kan geen remmer bij hem aanbrengen: de huid is te dik om het apparaat te laten hechten. Hij heeft dus geen enkele technische oplossing, alleen zijn web en zijn wendbaarheid.

Het treffen is geen overwinning, het is een immobilisatie. Peter wint tijd, hij wint het gevecht niet — logisch tegenover een tegenstander van dat kaliber.

Waar Banner de film eindigt

Dat is het deel dat kijkers het minst onthouden, en het is het hardste.

We zien hem verdwaasd in een ambulance wegrijden, met de vraag of hij iemand pijn heeft gedaan. Hij weet niet wat er is gebeurd, hij weet niet wat hij heeft gedaan, hij vraagt het.

Hij belandt op een psychiatrische afdeling, voor wat als een zenuwinzinking wordt gepresenteerd. Zijn reputatie is verwoest en zijn baan aan de universiteit is hij kwijt.

Wat dat betekent voor het vervolg

Diverse waarnemers lezen daarin de verklaring voor zijn afwezigheid bij de volgende grote afspraken: een man die is opgenomen, in diskrediet is gebracht en zijn remmer kwijt is, is niet in staat om zich bij een team te voegen.

Bevestigd is dat niet. Geen enkele studio-aankondiging verbindt die twee feiten, en het is een persinterpretatie, geen informatie. Dezelfde voorzichtigheid hanteren we in onze analyse van de rol van Spider-Man in Avengers Doomsday, waar het ontbreken van een personage in de aangekondigde cast niet betekent dat het niet in de film zit.

De remmer, het centrale voorwerp van de film

Dat apparaat verdient het dat we er even bij stilstaan, want het verbindt de drie verhaallijnen van de speelfilm.

Wat het technisch doet

Het onderdrukt de effecten van gammastraling op het lichaam en geeft Banner zijn menselijke uiterlijk en fysiologie terug. Het is geen kalmeringsmiddel en geen emotionele rem: het grijpt in op de biologische expressie zelf.

En dat is precies wat Peter interesseert. Hij zoekt geen manier om te kalmeren, hij zoekt een manier om een deel van zijn genetische erfgoed het zwijgen op te leggen — hetzelfde probleem, anders gesteld.

Een voorwerp dat Banner in zijn eentje heeft verkleind

De vorige versie was duidelijk logger. De stap naar een polskastje veronderstelt jaren werk, en het zegt iets over het personage: Banner is nooit gestopt met zichzelf behandelen, hij heeft van zijn eigen lichaam een permanente bouwplaats gemaakt.

Daardoor is de vernietiging ervan ook zo gewelddadig. Het is geen gadget dat ze hem afpakken, het is het resultaat van alles wat hij heeft gebouwd om zichzelf te blijven.

Van persoonlijk voorwerp naar wapen

De film zet vervolgens een stap die Banner nooit had gezet: Peter ontwerpt een universele versie, die iedereen zijn gaven kan afnemen.

Banner waarschuwt hem op moreel vlak — wie gaat bepalen wat er onderdrukt moet worden — en de film geeft hem gelijk. De technologie glipt uiteindelijk uit de handen van haar uitvinder, en een overheidsdienst gebruikt haar om de gaven van een gedetineerde aan en uit te zetten.

Deze Hulk tegenover de stripboeken

Het personage heeft in de comics talloze vormen gekend, en de film put uit die geschiedenis in plaats van iets te verzinnen.

De wilde vorm is geen gratuite stap terug

De afwisseling tussen een bewuste Hulk en een puur instinctieve Hulk is een motief dat al heel lang bestaat. Het is geen terugkeer die het scenario oplegt, het is een gedocumenteerde toestand van het personage, die geregeld terugkeert wanneer zijn evenwicht breekt.

Wat de film toevoegt is de oorzaak: de omslag komt niet voort uit woede of uit een verwonding, maar uit onteigening. Ze hebben hem zijn gereedschap afgenomen, en de rest volgde vanzelf.

Het motief van de wetenschapper die zichzelf behandelt

Banner hoort bij een reeks personages die een wetenschappelijk ongeluk met wetenschap proberen recht te zetten. Dat is ook wat hem in de buurt brengt van Doctor Octopus en hem radicaal onderscheidt van schurken die door ambitie worden gedreven.

De film plaatst Peter dus in diezelfde reeks, en de waarschuwing wordt expliciet: dit is waar die weg toe leidt als je hem tot het einde volgt.

Waarom deze behandeling van het personage verdeeldheid zaait

Een deel van het publiek vond de reeks bruut, en dat verwijt verdient gehoor.

Het verwijt: er wordt een geliefd personage kapotgemaakt

Banner gaat als slachtoffer door de film. Hij wordt overgenomen, van zijn apparaat beroofd, tegen zijn wil getransformeerd en vervolgens opgenomen. Geen van zijn daden is de zijne, en hij krijgt geen enkel eerherstel.

Voor een personage dat er jaren over had gedaan om evenwicht te vinden, kan zo'n stap terug gratuit aanvoelen.

Het verweer: dit is waar de film over gaat

Brand New Day gaat over één ding en één ding alleen: wat het kost om een deel van jezelf te willen wegsnijden. Peter bouwt een remmer, Banner draagt er al jaren een, en ze eindigen allebei op dezelfde plek — beroofd.

De film zet Banner dus neer als een levende waarschuwing: dit wordt er van iemand die zijn leven lang zichzelf heeft afgeremd. Zonder hem zou Peters slotgebaar — zijn eigen chip verwijderen — al zijn betekenis verliezen.

De volledige ontknoping bespreken we in onze analyse van het einde en de post-creditsscène.

De vragen waarmee je de zaal uitloopt

Hoe lang duurt zijn verschijning?

Veel langer dan een cameo. Hij is aanwezig op meerdere sleutelmomenten verspreid over de film — de ontmoeting op de universiteit, de overname, de vernietiging van de remmer, de omslag en het gevecht. Het is geen knipoog, het is een volledige nevenverhaallijn.

Is het dezelfde acteur?

Het personage krijgt een bewust monsterlijkere weergave dan bij eerdere verschijningen, wat een deel van het publiek heeft verrast. Het is een regiekeuze die past bij de omslag die hij ondergaat: hoe meer hij Banner verliest, hoe minder hij op hem lijkt.

Moet je zijn eerdere films hebben gezien?

Nee om het te begrijpen, ja om het te kunnen wegen. De film legt in één zin uit waarom hij een remmer draagt. Maar zonder de weg te kennen die het personage heeft afgelegd, verliest de terugval zijn emotionele lading.

Onze gids over wat je vooraf gezien moet hebben geeft het strikt noodzakelijke aan, en ons artikel over hoe Spider-Man bij de Avengers kwam schetst hun eerdere kruisingen.

Waarom hebben we hem niet in de trailers gezien?

Hij was er wel te zien, maar in een kadrering die de indruk wekte van versterking. De tweede trailer toonde de wilde vorm zonder de oorzaak, waardoor het publiek eerder aan een spectaculair gevecht dacht dan aan een persoonlijke ondergang.

Het is een promotiekeuze die past bij de rest van de campagne, die de melancholische kant van de film heeft ondergewaardeerd. Een deel van het misverstand bij de release komt daaruit voort.

Snap je de scène zonder iets van het personage te weten?

Ja. De film zet het wezenlijke neer in twee zinnen: deze man verandert, dit apparaat houdt dat tegen. Een kijker die het personage voor het eerst ontdekt, snapt meteen wat er op het spel staat.

Wat hij mist, is de echo — het gevoel dat een personage er jaren over heeft gedaan om een evenwicht te vinden dat hem in één scène wordt afgenomen. Dat is het voordeel van kijkers van het eerste uur.

Zien we het personage terug?

Er is niets aangekondigd. De film laat hem achter in een toestand die een snelle terugkeer lastig maakt, maar die ook een voor de hand liggende verhalende deur openzet. Wees op je hoede voor artikelen die met stelligheid het tegendeel beweren.

Wat zijn aanwezigheid de film oplevert

Een cameo beoordeel je op wat de film verliest als hij eruit verdwijnt. Deze laat zich niet weghalen.

Hij maakt Peters probleem geloofwaardig

Zonder Banner blijft Peters mutatie een vreemdigheid die de kijker uit conventie accepteert. Met hem wordt het een gedocumenteerd wetenschappelijk probleem, met een precedent, een behandelaar en een gedeeltelijke oplossing die al is beproefd.

Dat is een opmerkelijk efficiënte kortere weg in de uitleg: de film hoeft niet uit te leggen hoe een remmer werkt, hij hoeft alleen iemand te laten zien die er al jaren een draagt.

Hij levert het fysieke obstakel dat de film niet had

De belangrijkste tegenstander is een overheidsdienst: die bevecht je niet met je blote handen. De film had dus een tegenstander nodig die Peter niet kan verslaan, om te laten zien wat hij fysiek waard is.

De Hulk vervult die rol zonder slecht te hoeven zijn, waardoor de film geen extra schurk hoeft toe te voegen aan een toch al volle galerij — zie ons overzicht van de tegenstanders.

Hij geeft de film zijn droevigste scène

Een man op een brancard die vraagt of hij iemand pijn heeft gedaan, terwijl hij zojuist door iemand anders als gereedschap is gebruikt. Het is een moment dat de film op geen enkele manier verplicht is op te nemen, en toch neemt hij het op.

Die toon past bij de hele speelfilm, die de kritiek over het algemeen heeft geprezen om zijn ronduit melancholische inslag.

De parallel die de film opbouwt zonder haar te benoemen

De twee personages worden als spiegelbeeld neergezet, en elk element bij de een beantwoordt aan een element bij de ander.

Allebei dragen ze een deel van zichzelf mee dat ze als een bedreiging beschouwen. Allebei bouwen ze een apparaat om dat in te dammen. Allebei raken ze het kwijt door een externe kracht die ze niet in de hand hebben.

En precies op dat punt lopen hun banen uiteen. Banner, beroofd, stort in — dat apparaat was het enige waaraan hij zich vasthield. Peter daarentegen doet het zijne vrijwillig af en vindt in dat gebaar wat geen enkele chip hem gaf.

Het verschil is niet technisch, het is menselijk: Peter heeft iemand voor wie hij zijn geest kan openen, Banner is alleen. De film spreekt die zin nooit uit, maar zijn hele structuur bewijst haar.

Wat je moet onthouden

Banner geeft les, draagt een remmer om zijn pols omdat zijn transformatie permanent was geworden, en wordt van dat apparaat beroofd door een telepate die hem als gereedschap gebruikt. Eenmaal bevrijd weigert hij zich opnieuw te laten afremmen, slaat hij om, en eindigt hij in het ziekenhuis.

Dit is geen cameo als fanservice. Het is de spiegel van Peter: twee mannen die een deel van zichzelf als een bedreiging met zich meedragen, en die de tegenovergestelde beslissing nemen. De een weigert de chip en stort in. De ander doet de zijne af en komt eruit.