Winkelwagen
0
Sinds de aankondiging van Avengers: Doomsday houdt fans van Spider-Man wereldwijd maar een vraag bezig: gaan we de drie Spider-Mannen samen op het grote scherm terugzien? Tobey Maguire, Andrew Garfield en Tom Holland, de drie gezichten die sinds 2002 Peter Parker in de bioscoop vertolkten, hebben in No Way Home al bewezen dat hun hereniging een culturele schokgolf kan veroorzaken. Meer dan twee miljard dollar wereldwijde box office, hele zalen die staand stonden te schreeuwen, tranen op sociale media die wekenlang aanhielden. En nu Doctor Doom dreigt het multiversum uiteen te scheuren, de Avengers voor hun grootste bedreiging sinds Thanos staan en de Multiverse Saga haar hoogtepunt bereikt, voelt iedereen dat de voorwaarden aanwezig zijn om het opnieuw te laten gebeuren.
Maar deze keer staat er iets anders op het spel. No Way Home was een viering. Doomsday wordt een oorlog. En de aanwezigheid van de drie Spider-Mannen in dit conflict zou alles veranderen, niet alleen voor de film zelf, maar voor de toekomst van de Spider-Man-franchise in de bioscoop.
No Way Home veranderde alles: waarom de terugkeer van de drie Spider-Mannen mogelijk werd
Voor december 2021 was het idee om Tobey Maguire en Andrew Garfield het masker van Spider-Man weer te zien opnemen niet meer dan een Reddit-fantasie. Sony en Marvel Studios hadden hun universa altijd strikt gescheiden gehouden. De trilogie van Sam Raimi bestond in haar eigen ruimte. De Amazing-films van Marc Webb in een andere. En de Spider-Man van Tom Holland behoorde exclusief tot het MCU. Drie keer Peter Parker, drie toonzettingen, drie tijdperken, en geen enkele commerciele reden om ze samen te brengen.
Toen verbrijzelde No Way Home die logica. De film toonde drie dingen aan die de spelregels herschreven. Ten eerste zijn de drie acteurs niet alleen bereid om terug te keren, ze beleven ook zichtbaar plezier aan het samenspelen. De chemie tussen Maguire, Garfield en Holland op het scherm was geen montagetruc, het was pure alchemie, gevoed door wederzijds respect en een gedeeld begrip van wat het betekent om het pak te dragen. Ten tweede wil het publiek niet zomaar een nostalgische cameo. Het wil scenes vol emotie, complete verhaallijnen, momenten waarin elke Spider-Man iets toevoegt wat de andere twee niet kunnen bieden. En ten derde sprak de box office: de drie Spider-Mannen samenbrengen is het meest winstgevende recept uit de geschiedenis van de superheldenfilm.
Marvel Studios nam er nota van. Kevin Feige, die zijn fases met de precisie van een schaker plant, is die cijfers niet vergeten. En vooral is hij de emotionele reactie van het publiek niet vergeten: dat geschreeuw in de zalen, die video's van huilende toeschouwers, die wereldwijde schokgolf toen Andrew Garfield MJ tijdens haar val opving en daarmee eindelijk de wond van de dood van Gwen Stacy heelde. Zo'n moment maak je niet met special effects. Het wordt opgebouwd uit twintig jaar gedeelde geschiedenis tussen een personage en zijn publiek.
De aanwijzingen die op een hereniging in Doomsday wijzen
Laten we eerlijk zijn: noch Marvel Studios noch Sony heeft de aanwezigheid van Tobey Maguire of Andrew Garfield in Avengers: Doomsday officieel bevestigd. Maar wie de marketingcampagne van No Way Home heeft gevolgd, weet dat officiele ontkenningen binnen het Marvel-universum helemaal niets waard zijn. Andrew Garfield had maandenlang in elke tv-show gezworen dat hij niet in de film zat, met zo'n overtuigend aplomb dat zelfs de meest doorgewinterde journalisten het geloofden. Op de dag van de release ontdekte het halve internet dat hij een jaar lang met een glimlach had gelogen. Sinds No Way Home is de regel simpel: zolang Marvel ontkent, moet je aannemen dat het mogelijk is.
En de aanwijzingen zijn deze keer talrijker dan ooit. Doomsday is een film over het multiversum. Doctor Doom is in de comics het personage dat de barrieres tussen de universa letterlijk heeft doorbroken in Secret Wars. Als Doom het weefsel van de werkelijkheid in Doomsday begint open te scheuren, wat de titel en de casting van Robert Downey Jr. sterk suggereren, dan gaan de deuren tussen de universa open. En als de deuren tussen de universa opengaan in een Marvel-film, zijn de Spider-Mannen nooit ver weg.
Er is ook de logistieke kwestie. Doomsday brengt al een kolossale cast samen: de gebroeders Russo als regisseurs, RDJ als Doctor Doom en mogelijk een dozijn actieve Marvel-helden. Drie Spider-Mannen aan dat mengsel toevoegen zou voor elke andere studio een productienachtmerrie zijn, maar Marvel en de Russo's hebben met Infinity War en Endgame bewezen dat ze ensembles van die omvang aankunnen zonder de verhalende samenhang op te offeren.
Wat Andrew Garfield en Tobey Maguire sinds No Way Home hebben gezegd
De uitspraken van beide acteurs sinds 2022 verdienen een zorgvuldige analyse. Andrew Garfield verklaarde in een interview voor het tijdschrift GQ dat het "dom zou zijn om de deur te sluiten" voor een terugkeer, maar voegde eraan toe dat hij alleen zou terugkeren als het verhaal het rechtvaardigt. Die nuance is cruciaal. Garfield is geen acteur die een rol voor het geld aanneemt. Zijn vertolking in No Way Home, die mix van pijn, humor en kwetsbaarheid, bewees dat hij het personage serieus nam. Als hij zegt dat het verhaal het moet rechtvaardigen, betekent dat dat hij verhalende eisen stelt, niet dat hij weigert terug te keren.
Tobey Maguire is discreter, zoals gewoonlijk. De acteur, die zich sinds de jaren 2010 grotendeels uit de schijnwerpers heeft teruggetrokken, heeft slechts een paar ontwijkende interviews over het onderwerp gegeven. Maar alleen al zijn aanwezigheid in No Way Home, een film die hij zonder gevolgen voor zijn carriere had kunnen weigeren, bewijst dat hij gehecht blijft aan het personage. De Spider-Man van Maguire is de patriarch, de veteraan, degene die in elk gebaar vijfentwintig jaar herinneringen meedraagt. Zijn aanwezigheid in Doomsday zou geen fan-service zijn. Het zou een emotioneel anker zijn voor het publiek dat met zijn films is opgegroeid.
Als je een van die mensen bent die met de Spider-Man van Tobey is opgegroeid, die de held met Andrew ontdekte of die meeleeft met Tom Holland, dan zit er iets krachtigs in het hebben van de drie incarnaties samen in huis. Het verzamelaarsfiguur van Spider-Man in hars vangt die tijdloze essentie van het personage, voorbij de acteurs, voorbij de tijdperken, het is Peter Parker in zijn puurste vorm. Het soort stuk dat de generaties doorkruist, precies zoals het personage dat het verbeeldt.
Ontdek het premium Spider-Man-figuur in harsWat elke Spider-Man zou inbrengen in de strijd tegen Doctor Doom
Een van de meest overtuigende argumenten voor de hereniging van de drie Spider-Mannen in Doomsday is dat elke versie iets onvervangbaars inbrengt in de gevechts- en teamdynamiek. Het zijn geen drie kopieen van dezelfde held. Het zijn drie verschillende filosofieen over wat het betekent om Spider-Man te zijn, en tegenover een antagonist zo complex als Doctor Doom zou die diversiteit aan benaderingen het verschil kunnen maken tussen overwinning en catastrofe.
De Spider-Man van Tobey Maguire is de wetenschapper. Dat is de Peter Parker die het dichtst bij het klassieke archetype uit de originele comics staat: een natuurkundig genie, in staat om de principes van kernfusie op zijn twintigste te begrijpen, briljant genoeg om Otto Octavius te imponeren nog voordat hij Spider-Man werd. Tegenover Doom, die zelf een geniale wetenschapper plus tovenaar is, zou de Tobey-Spider-Man degene zijn die Dooms machines doorgrondt, die de zwakke plekken in zijn technologie blootlegt, die dezelfde intellectuele taal spreekt als de schurk. Zijn rijpheid, hij is inmiddels in de veertig, met decennia ervaring als held, zou hem tot de natuurlijke strateeg van het trio maken.
De Spider-Man van Andrew Garfield is het hart. Niemand in de geschiedenis van de superheldenfilm heeft de pijn van Peter Parker met zoveel rauwe waarheid gespeeld als Andrew Garfield. Zijn Peter verloor Gwen Stacy, niet in een kosmisch gevecht, niet tegen een god, maar in een klokkentoren, tegen een vijand die hij kende. Dat verlies brak hem op een manier die noch Tobey noch Tom heeft meegemaakt. Maar het gaf hem ook iets unieks: een kogelvrije empathie. De Andrew-Spider-Man is degene die de menselijkheid achter Dooms masker ziet, degene die aarzelt voordat hij slaat omdat hij weet wat het kost om iemand te verliezen, degene die de anderen eraan herinnert dat hun missie niet is om Doom te vernietigen maar om de mensen te redden die Doom bedreigt.
En de Spider-Man van Tom Holland is de soldaat. Hij is de enige van de drie die naast de Avengers heeft gevochten, die de snap van Thanos heeft overleefd, die door het multiversum is gegaan en er alleen uit terugkwam. De Tom-Spider-Man is sinds het einde van No Way Home geen tiener meer. Hij is een veteraan. Hij kent de Avengers-protocollen, hij weet hoe grootschalige veldslagen werken, en bovenal kent hij het gezicht van Doom. Want dat gezicht was dat van Tony Stark, zijn mentor, zijn geestelijke vader. Die persoonlijke band met de vijand maakt de Tom-Spider-Man tot het emotionele middelpunt van elke confrontatie met Doom.
Het trio tegenover Doom: een ongekende dynamiek in het MCU
Wat de scene van de drie Spider-Mannen tegenover Doom absoluut elektrisch zou maken, is dat Doom zijn gebruikelijke manipulatietactieken niet tegen hen kan inzetten. Doom is een meester in verdeeldheid; in de comics heeft hij stelselmatig de spanningen tussen helden uitgebuit om ze tegen elkaar op te zetten. Maar drie keer Peter Parker delen een band die niemand kan breken: ze zijn dezelfde man. Ze denken op dezelfde manier, ze voelen dezelfde instincten, ze delen hetzelfde spinnenzintuig dat hen voor gevaar waarschuwt. Doom zou de Avengers kunnen verdelen, Thor tegen Hulk kunnen keren, Wanda Maximoff kunnen manipuleren, maar tegenover drie versies van dezelfde geest stort zijn verdeel-strategie in.
In de comics is deze dynamiek verkend in de verhaallijn Spider-Verse, waarin tientallen Spider-People zich verenigen tegen een gemeenschappelijke dreiging. Maar de film zou het voordeel van eenvoud hebben: drie Spider-Mannen, geen dertig. Drie verschillende maar complementaire persoonlijkheden. Drie acteurs die al hebben bewezen hetzelfde scherm te kunnen delen zonder elkaar leeg te zuigen. Het is het perfecte recept voor een scene die de fundamenten van elke bioscoopzaal op de planeet zou laten beven.
Het meest waarschijnlijke scenario: hoe de drie Spider-Mannen zouden kunnen verschijnen
Als Marvel Studios besluit de drie Spider-Mannen in Doomsday te integreren, zijn er meerdere mogelijke enscenerings-scenario's. Het meest waarschijnlijke leunt op de multiversum-mechaniek die het MCU sinds Loki en No Way Home heeft vastgelegd. Wanneer Doom de barrieres tussen de werkelijkheden begint te breken, wat zijn personage stelselmatig doet in de comics, overlappen de universa elkaar. De Peter Parker van Sam Raimi en die van Marc Webb worden dan het MCU in gezogen, niet uit keuze maar door een kosmisch ongeluk. Ze komen niet helpen. Ze worden meegesleurd in de storm, net als iedereen.
Dat scenario is verhalend superieur aan een klassieke "hulpkreet", omdat het de drie Spider-Mannen in een positie van gedeelde kwetsbaarheid plaatst. Niemand is de zelfverklaarde leider. Niemand is de heldhaftige versterking die op het laatste moment binnenvalt. Ze zijn alle drie overlevenden in een wereld die instort, en hun kracht komt voort uit hun vermogen om zich in de chaos te organiseren, precies zoals in No Way Home, waar de drie Peters in een laboratorium werken om geneesmiddelen tegen de schurken uit het multiversum te maken.
Een ander, gewaagder scenario zou inhouden dat Doom de Spider-Mannen uit de andere universa bewust heeft gerekruteerd of in de val heeft gelokt als onderdeel van zijn plan. In de grote Marvel-saga's laat Doom niets aan het toeval over. Als hij weet dat Spider-Man een van de weinige helden is die zijn plannen kan bedreigen, dankzij zijn intelligentie, zijn behendigheid en vooral zijn morele onvoorspelbaarheid, zou hij kunnen proberen alle versies van Spider-Man tegelijk uit te schakelen. Dat zou betekenen dat de drie keer Peter Parker zich niet in een machtspositie bevinden, maar in een val die specifiek voor hen is ontworpen. Een kosmische spinnenkooi, bedacht door het gevaarlijkste genie van het multiversum.
Waarom Doomsday geen genoegen kan nemen met een enkele Spider-Man
Het krachtigste argument voor de aanwezigheid van de drie Spider-Mannen in Doomsday is commercieel noch nostalgisch. Het is verhalend. Doctor Doom, zoals de comics hem door de decennia heen hebben opgebouwd, is een antagonist van een complexiteit die de capaciteiten van een enkele held overstijgt. Thanos had een simpele filosofie: evenwicht door uitroeiing. Doom heeft geen simpele filosofie. Doom is tegelijk een dictator, een wetenschapper, een tovenaar, een diplomaat, een huisvader, een man getraumatiseerd door het verlies van zijn moeder en een visionair die ervan overtuigd is dat alleen hij de mensheid van zichzelf kan redden. Doom bestrijden is geen gevecht. Het is een filosofisch debat, een technologische wedloop, een wilsstrijd en een fysiek gevecht, allemaal tegelijk.
Een enkele Spider-Man, hoe getalenteerd Tom Holland ook is in de rol, kan niet op al die dimensies tegelijk reageren. Maar drie Spider-Mannen kunnen dat wel. Tobey analyseert Dooms technologie terwijl Andrew onderhandelt met zijn restje menselijkheid en Tom de fysieke aanval leidt. Het is een arbeidsverdeling die perfect de meerdimensionale aard van de vijand weerspiegelt. En het is precies het soort verhalende synergie waar de gebroeders Russo in uitblinken, denk aan de eindstrijd van Endgame, waarin elke held een precieze rol had in het grotere plan.
Drie Spider-Mannen, drie generaties, een enkele identiteit. Als jij het soort fan bent dat voor elke incarnatie van Peter Parker heeft meegeleefd, vangt het kostuum van de gearticuleerde Spider-Man die geest van overdracht: elk detail vertelt twintig jaar evolutie van de held in de bioscoop. Het soort stuk dat je op een plank zet en dat telkens een gesprek op gang brengt als een vriend het opmerkt, zeker wanneer Doomsday nog vers in het geheugen ligt.
Bekijk het gearticuleerde Spider-Man-figuurDe impact op de toekomst van elke Spider-Man in de bioscoop
Voorbij Doomsday zelf zou de hereniging van de drie Spider-Mannen grote gevolgen hebben voor de toekomst van elke iteratie van het personage. Voor Tom Holland, van wie Spider-Man 4 in voorbereiding is, zou de ervaring om naast zijn oudere alter ego's te vechten zijn Peter Parker definitief verankeren als de belangrijkste Spider-Man van het MCU, niet omdat de anderen minder zijn, maar omdat het in zijn universum is dat de strijd zich afspeelt. Het is zijn verantwoordelijkheid, zijn wereld, zijn regels.
Voor Andrew Garfield, van wie de saga Amazing Spider-Man abrupt is stopgezet na twee films, zou Doomsday de gelegenheid kunnen zijn om zijn verhaalboog netjes af te sluiten. No Way Home begon aan dat werk; de scene waarin hij MJ opvangt was een briljante verhalende verlossing. Maar stel je een Doomsday voor waarin de Andrew-Spider-Man Doom onder ogen komt en weigert toe te geven, niet uit blind heldendom maar uit de overtuiging dat zelfs monsters verdienen dat je probeert ze te redden. Het zou de perfecte afsluiting zijn van een personage waarvan de hele geschiedenis op verlies en veerkracht is gebouwd.
En voor Tobey Maguire, van wie de Spider-Man een bijna mythologische figuur in de populaire cultuur is geworden, zou Doomsday de kans bieden om te tonen wat er van een held wordt na dertig jaar carriere. De Tobey-Spider-Man heeft niet meer het vuur van zijn jeugd. Zijn knieen kraken, zijn webben zijn misschien niet meer zo sterk, en zijn burgerleven heeft waarschijnlijk al lang de overhand gekregen. Maar zijn ervaring, zijn wijsheid en vooral zijn vermogen om het grote geheel te zien maken van hem een onvervangbare troef in een multiversele oorlog. De beste Marvel-teams hebben altijd een oudgediende nodig gehad om de jongeren te begeleiden. Tobey zou die oudgediende zijn.
En als Marvel het niet doet? Wat Doomsday zou verliezen zonder de drie Spider-Mannen
Laten we de omgekeerde vraag stellen. Wat gebeurt er als Doomsday uitkomt zonder Tobey of Andrew? De film wordt uiteraard een commercieel succes, elke Avengers met Robert Downey Jr. in de cast zou dat zijn. Maar er zou iets ontbreken. Iets dat de fans in hun borst zouden voelen zonder het te kunnen benoemen. No Way Home heeft een onomkeerbaar precedent geschapen. De toeschouwers weten nu dat de hereniging mogelijk is. Ze weten dat de acteurs er klaar voor zijn. Ze weten dat het multiversum open ligt. De drie Spider-Mannen niet terugbrengen in de grootste multiversum-film aller tijden zou voelen als een niet-nagekomen belofte, en niet-nagekomen beloftes zijn wat franchises de das omdoet.
Het risico is des te groter omdat de verhalende concurrentie moordend is. Het publiek van 2026 is niet meer dat van 2012, dat verbaasd toekeek bij de eerste Avengers van Joss Whedon. Het heeft Endgame gezien. Het heeft No Way Home gezien. Het heeft Across the Spider-Verse gezien. De lat voor wat een "gebeurtenis" is in de superheldenfilm ligt zo hoog dat alleen gewaagde verhalende keuzes nog dat gevoel van collectieve verrassing kunnen oproepen. En de hereniging van de drie Spider-Mannen tegenover Doctor Doom, in een film geregisseerd door de makers van Endgame, zou objectief de meest gewaagde keuze zijn die Marvel Studios kan maken.
De liefhebbers van het Spider-Man-universum die elk gerucht, elke leak, elke verborgen aanwijzing in de trailers volgen, weten dat de waarheid uiteindelijk aan het licht komt. Misschien bij de eerste trailer, misschien bij een geheime avant-premiere, misschien pas bij de eerste vertoningen in mei 2026. Maar een ding is zeker: als Tobey Maguire, Andrew Garfield en Tom Holland samen op het scherm verschijnen tegenover een Doctor Doom met het gezicht van Robert Downey Jr., wordt dat het meest memorabele moment uit de hele geschiedenis van het MCU. Niet zomaar een bioscoopmoment. Een moment van wereldwijde populaire cultuur.
En Spider-Man, alle drie, zal nog een laatste keer hebben bewezen dat niemand de wereld beter redt dan de Spider-Man.
