Go Down Swinging: de Red Goblin, de arc waarin Norman Osborn met Carnage versmelt

De Green Goblin en Carnage samenvoegen was zo'n idee dat lezers al jaren opperden zonder te geloven dat een uitgever het ooit zou goedkeuren. Het stapelt twee al maximale dreigingen op elkaar: de man die de identiteit van Peter Parker kent en precies weet waar hij moet toeslaan, en de symbiont wiens enige leidraad doden is. In 2018 bouwde Dan Slott daarop de afsluiting van tien jaar werk aan de reeks, en het resultaat blijft een van de dodelijkste confrontaties van het personage — letterlijk, want ze kost een oude bondgenoot het leven.

Go Down Swinging: waar de arc over gaat

Het verhaal beslaat Amazing Spider-Man #797 tot #800, verschenen tussen maart en mei 2018, en eindigt met nummer 800, uitgebracht als jubileumnummer. Dit is de laatste arc die Dan Slott voor de reeks schreef, na een decennium werk: de structuur van het verhaal is dus evenzeer een confrontatie als een afrekening met alles wat de auteur had opgebouwd.

Het uitgangspunt is simpel en bruut. Norman Osborn, al een tijd van zijn vermogens beroofd, zoekt een manier om weer een dreiging te worden. Hij vindt die door zich te verbinden met de Carnage-symbiont, dezelfde die van Cletus Kasady een oppermachtige seriemoordenaar. Het resultaat, de Red Goblin, combineert de sluwheid van Osborn met de wreedheid van de symbiont — en bovenal heeft hij geen enkele reden meer om zich in te houden.

Osborn valt rechtstreeks de omgeving van Peter Parker aan in plaats van Spider-Man. Die keuze onderscheidt deze arc van de meeste confrontaties uit de reeks: de schurk zoekt geen overwinning in het gevecht, hij wil een leven slopen. De logica is dezelfde als die van de historische Green Goblin, een tandje verder doorgedreven. Om deze episode tussen de grote momenten van het personage te plaatsen geeft de pagina gewijd aan de verhaalbogen de leesvolgorde.

De Red Goblin, gebruiksaanwijzing van een versmolten schurk

Je moet precies zijn over wat dit wezen is, want snelle samenvattingen stellen het vaak voor als "Osborn in het rood". De Red Goblin is in strikte zin een symbiontdrager: Carnage heeft een gastheer, en die gastheer is niet langer Kasady maar Osborn. De symbiont levert de massa, de regeneratie, de scherpe aanhangsels en de agressiviteit; Osborn levert de strategie, de intieme kennis van zijn doelwit en Goblin-uitrusting verborgen onder het levende materiaal.

Dat laatste punt is beslissend voor het vervolg van het verhaal, en het is een vondst van de schrijver: niemand denkt eraan technologie te zoeken onder een symbiont. De algemene werking van symbionten wordt uitgelegd in de volledige geschiedenis van Venom en op de pagina gewijd aan de symbionten — weten hoe de band tussen gastheer en symbiont werkt, verandert de lezing van deze arc volledig.

De Red Goblin neemt een bijzondere plaats in binnen de familie van symbionten. Hij is geen nakomeling zoals Toxin, en ook geen aparte symbiont zoals die van de Life Foundation: het is de Carnage-symbiont zelf, overgedragen. De grote crisissen van het genre — Maximum Carnage, en daarna Absolute Carnage — omlijsten chronologisch deze episode, die er een compacte variant van is rond één enkele drager. Dat maakt het ook het beste instappunt voor wie de grote crossovers onleesbaar vindt. De figuren van Venom, Carnage en symbionten dekken trouwens het grootste deel van die galerij.

VERZAMELFIGUREN

Spider-Man Figuur - Cletus Kasady als Carnage

Voordat hij naar Osborn overging, hoorde de symbiont uit deze arc bij iemand anders. Dit stuk geeft de oorspronkelijke drager weer in zijn herkenbaarste vorm, met het geaderde rood en de opengesperde kaak die de hele visuele identiteit van het personage uitmaken.

99.90 €

Ontdekken →

De dood van Flash Thompson

Dit is de gebeurtenis die deze arc ver buiten zijn gebruikelijke lezerspubliek bekend heeft gemaakt. Flash Thompson is een van de sterkst veranderde personages uit de reeks: eerst de bullebak die Peter op school pest, dan een geamputeerde veteraan, dan een held met een symbiont. Ten tijde van Go Down Swinging draagt hijAnti-Venom, de witte symbiont met als bijzonderheid dat hij geneest.

Na een confrontatie met de Red Goblin raken meerdere helden zwaargewond. Flash gebruikt zijn genezende vermogens om hen weer op de been te helpen — en dat verzwakt hem aanzienlijk. Toch kiest hij ervoor de confrontatie met Osborn aan te gaan. Het gevecht lijkt in zijn voordeel te keren, tot de Goblin de elektrische uitrusting onder de symbiont activeert. De verwondingen zijn dodelijk en Flash Thompson sterft in de armen van Spider-Man.

De redactionele anekdote is het kennen waard, omdat ze laat zien wat het team wilde bereiken: Dan Slott had aanvankelijk een zekere dubbelzinnigheid laten bestaan die zijn overleven mogelijk maakte, en die dubbelzinnigheid werd op verzoek van de redactie geschrapt, omdat ze het offer zou verzwakken. In een genre waarin de dood doorgaans omkeerbaar heet, is dat een zeldzame beslissing en ze verandert het gewicht van het nummer.

Deze dood sluit een traject van meer dan vijftig jaar af. Het personage dat in 1963 werd geïntroduceerd als middelbareschoolrivaal, eindigt als held, door eerst anderen te verzorgen. Dat soort afsluiting maakt een arc gedenkwaardig voorbij de plot zelf, en het verklaart ook waarom de Red Goblin een gewild motief is geworden op de Spider-Man T-shirts en de Spider-Man posters met een comicsinspiratie.

Waar deze arc past in de carrière van Norman Osborn

Norman Osborn is de enige schurk uit de reeks die zoveel opeenvolgende statussen heeft gekend: gerespecteerd industrieel, gemaskerde terrorist, officieel dood, herrezen, en daarna hoofd van een nationale veiligheidsdienst tijdens Dark Reign. Go Down Swinging komt na een fase waarin hij bijna alles kwijt was wat hem gevaarlijk maakte, en vormt zijn spectaculairste comeback.

Om te begrijpen waarom dit personage onzinkbaar is, moet je terug naar zijn echte oorsprong, die van het chemische middel dat hij op zichzelf testte — waarvan de vondst deels toekomt aan een vergeten medewerker, zoals het artikel over Mendel Strommvertelt. Het volledige portret wordt uitgewerkt in Norman Osborn, de man achter het masker, en zijn recentste ontwikkelingen in de stand van zaken rond zijn terugkeer.

De familiedimensie ontbreekt nooit. Harry Osborn blijft het pijnlijke raakpunt tussen de twee mannen, en dat verhindert dat deze confrontatie een simpel krachtduel wordt. De pagina met alle schurken van Spider-Man plaatst de hele familie Osborn terug in het geheel, naast de Spider-Man maskers en de kostuums uit het universum die het personage heeft geïnspireerd.

AFFICHES EN POSTERS

Affiche Spider-Man en de Green Goblin

De confrontatie tussen Spider-Man en de Goblin doorstaat zestig jaar publicaties zonder ooit te verslijten. Deze poster zet de twee silhouetten tegenover elkaar in een grafische uitwerking die zowel alleen als in een reeks met andere stukken aan dezelfde muur goed werkt.

22.90 €

Ontdekken →

Waarom deze fusie nooit eerder was geprobeerd

Het idee circuleerde al sinds de jaren 1990, ongeveer sinds het bestaan van Carnage. Het was nooit uitgewerkt, en wel om een structurele reden: de twee personages vervullen dezelfde verhaalfunctie. De Green Goblin is de ultieme dreiging omdat hij Peter Parkers identiteit kent; Carnage is de ultieme dreiging omdat hij zonder motief doodt. Ze samenvoegen betekent een van beide registers opgeven.

Slott lost het probleem op door Osborn de bovenhand te geven. De symbiont slokt de man niet op, hij rust hem uit. Dat is het omgekeerde van wat de meeste dragers overkomt, ook Peter Parker zelf in de tijd van zijn eigen ervaring met het zwarte pak, en die omkering is het echte onderwerp van de arc. Het verklaart ook waarom de Red Goblin normaal spreekt, plant en onderhandelt, terwijl een klassieke Carnage-drager zich beperkt tot schreeuwen.

Het andere obstakel was redactioneel. Zo'n overladen schurk verbruikt jarenlang munitie: eenmaal nadat Osborn de ergst mogelijke vijand is geweest, is het moeilijk hem terug te halen zonder teleur te stellen. Juist daarom komt de arc aan het einde van een run — een auteur die vertrekt, kan zich veroorloven uit te geven wat zijn opvolger zal moeten heropbouwen, zoals al eerder gebeurde met het slot van Superior Spider-Man. De silhouetten uit die periode voeden ruimschoots het aanbod aan Spider-Man speelgoed en de telefoonhoesjes met schurken als thema.

Moet je Go Down Swinging lezen, en wanneer?

Ja, maar niet als eerste. De arc gaat ervan uit dat je weet wie Flash Thompson is, wat Anti-Venom zo bijzonder maakt, en waarom Osborn meer is dan zomaar een schurk. Koud gelezen lijkt hij op een lang gevecht tegen een rood monster; gelezen na een paar honderd nummers is hij een afsluiting.

Het kortste leesparcours loopt via The Alien Costume Saga voor de oorsprong van de symbionten, via de relatie tussen Spider-Man en de symbiont voor de band met het hoofdpersonage, en daarna het traject van Flash Thompson. Dan komt de arc zelf. De leesgidsen verzameld op de pagina met gidsen en advies beschrijven andere mogelijke ingangen, afhankelijk van hoeveel tijd je eraan wilt besteden.

Een woord over de edities. De arc is kort — vier nummers — maar nummer 800 is een dik jubileumvolume dat meerdere extra verhalen bevat. De Franse bundels nemen deze niet altijd op, en de indeling verschilt per uitgever: controleer welke nummers worden gedekt in plaats van de titel van de bundel. Dezelfde reflex geldt voor de grote symbiont-crossovers, waarvan Planet of the Symbiotes het meest versnipperde voorbeeld is.

Wat de arc heeft achtergelaten

Concreet drie dingen. Weer een schurk extra in de galerij, die sindsdien elders is hergebruikt. Een lege plek in plaats van een personage dat er al was sinds het begin van de reeks. En het einde van een van de langste periodes van continuïteit verzorgd door één auteur op Amazing Spider-Man, wat de kaarten automatisch opnieuw schudde voor zijn opvolgers.

Het is ook goed te vermelden wat de arc niet heeft gedaan. Hij heeft de status van Norman Osborn niet blijvend veranderd; die heeft sindsdien andere gedaanten gekend. Hij heeft evenmin de kwestie van de symbionten afgesloten, die de komst van Knull weer in gang heeft gezet op een heel andere dreigingsschaal. Het is een kantelpunt voor de personages, niet voor het universum — en dat onderscheid is nuttig bij het kiezen van wat je leest.

Wat overblijft is het beeld, dat de rest heeft overleefd. Een silhouet van een Goblin met rode adering, open kaak, zwevend boven een uitgeputte Spider-Man: dat is het plaatje dat lezers onthouden, en dat is het beeld dat je terugvindt op de Spider-Man stickers en de Spider-Man mokken die op deze periode zijn geïnspireerd. De pagina met alle personages uit het universum plaatst elk van de figuren die je onderweg tegenkomt.

EXPOSITIESTUKKEN

Figuur Spider-Man - Pompoenbom van de Green Goblin

De pompoenbom is het accessoire dat de Goblin in één seconde herkenbaar maakt, welke versie het ook is. Dit stuk brengt hem driedimensionaal in beeld, in een pronkformaat dat is bedacht om de aandacht te trekken tussen een al goed gevulde plank.

139.90 €

Ontdekken →

De Red Goblin na 2018

Het personage is niet verdwenen met de arc. De naam is daarna overgenomen, in andere contexten en door andere dragers, wat bij lezers die de figuur via recente verhalen ontdekken vaak voor verwarring zorgt. De regel om te onthouden is eenvoudig: de oorspronkelijke Red Goblin, die van 2018, is Norman Osborn, en alleen hij.

Dat hergebruik is het gebruikelijke lot van goede visuele ideeën in comics. Het heeft als voordeel dat het concept in leven blijft, en als nadeel dat de referentieversie vertroebelt — precies wat er is gebeurd met de tientallen opeenvolgende dragers van de symbionten van de Life Foundation. Om je te oriënteren houdt de pagina gewijd aan de symbionten bij wie wat draagt, en in welke volgorde.

Wat adaptaties betreft is er nog niets naar het scherm gebracht. De Red Goblin blijft een comicsmotief, wat verklaart waarom je hem vooral terugvindt op producten met grafische inspiratie — de Spider-Man plaids of de Spider-Man tapijten met schurkenmotief — eerder dan op de reeksen die uit de films voortkomen. Mocht er ooit een bewerking komen, dan zou die dezelfde vraag stellen als de arc zelf: wat doe je met een schurk die al alles heeft?

Veelgestelde vragen

Wie is de Red Goblin?

Dat is Norman Osborn verbonden met de Carnage-symbiont, in de arc Go Down Swinging uit 2018. Het is geen nieuw personage en geen nieuwe symbiont: het is de Carnage-symbiont met een andere drager. Osborn behoudt zijn intelligentie en zijn Goblin-uitrusting, verborgen onder de materie van de symbiont.

Is Flash Thompson echt dood?

Hij sterft in Amazing Spider-Man #800, gedood door de elektrische ontlading van een Goblin-uitrusting die onder de symbiont van Osborn verstopt zat, nadat hij zijn genezende vermogens had opgebruikt om andere helden te verzorgen. De aanvankelijke dubbelzinnigheid over een mogelijke overleving is voor publicatie geschrapt.

In welke nummers lees je deze arc?

Amazing Spider-Man #797 tot #800, verschenen tussen maart en mei 2018. Vier nummers, waarvan het laatste een jubileumdeel is dat duidelijk dikker is dan de andere. Het is de laatste arc van Dan Slott op de reeks.

Waarom houdt Osborn de controle over de symbiont?

Omdat de arc dit expliciet tot onderwerp maakt. Waar de meeste dragers uiteindelijk door het wezen worden overheerst, legt Osborn zijn wil op en gebruikt het als gereedschap. Dat past bij wat het personage altijd is geweest: iemand die producten op zichzelf test en bereid is daarvoor de prijs te betalen. De symbiont is, in zijn ogen, slechts weer een verbetering.

Verandert deze arc daarna iets voor Spider-Man?

Minder dan je zou denken. De status quo van het hoofdpersonage blijft grotendeels intact: hij verliest een vriend, niet zijn situatie. De echte gevolgen zie je in de bezetting — één bondgenoot minder, één schurk meer — en in de wisseling van het creatieve team die onmiddellijk volgt. Het is het slot van een run, geen herfundering van de reeks.

Is de Red Goblin sterker dan Carnage?

Hij is gevaarlijker, wat niet hetzelfde is. De ruwe kracht komt van de symbiont en blijft vergelijkbaar. Het verschil zit in de drager: waar de oorspronkelijke drager lukraak toeslaat, weet Osborn wie belangrijk is voor Peter Parker en slaat hij daar toe. Die helderheid maakt de arc zo kostbaar voor de personages.