Spot: de meest onverwachte… en gevaarlijkste vijand van het Spider-Verse?

Er bestaan weinig zo duidelijke voorbeelden, in de hele geschiedenis van Marvel, van een bijfiguur die tot grote dreiging wordt bevorderd zonder dat één enkele regel van zijn concept werd aangepast. The Spot is niet herschreven, noch versterkt, noch voorzien van nieuwe krachten: hij werd simpelweg serieus genomen. En die verandering van blik was genoeg om een tegenstander waar men in 1985 om lachte, te veranderen in de meest verontrustende antagonist van het geanimeerde multiversum. Terugblik op een traject dat uniek is in zijn soort.

Jonathan Ohnn: een wetenschapper in dienst van Kingpin

Het personage ontstaat in de pagina's van Peter Parker, The Spectacular Spider-Man, met een cameo in nummer 97 eind 1984 en vervolgens een volledige verschijning in nummer 98 in januari 1985. Hij is het werk van Al Milgrom en Herb Trimpe. Jonathan Ohnn is geen beroepscrimineel maar een briljante onderzoeker, in dienst van Wilson Fisk voor een specifieke opdracht: in het laboratorium de dimensionale krachten van Cloak reproduceren, want Kingpin begeert diens vermogen om te laten verdwijnen wat hij aanraakt.

Het experiment slaagt maar al te goed. Ohnn opent wel degelijk een doorgang naar een andere dimensie, maar maakt de klassieke fout van de comicwetenschapper: hij stapt erin. Hij komt eruit met een lichaam bezaaid met zwarte vlekken, die elk als een zelfstandig portaal werken. Kingpin, die een wapen wilde, zit opeens met een werknemer die veranderd is in een wandelend wormgat. Dit patroon van de wetenschapper die vermalen wordt door zijn eigen ontdekking loopt door het hele universum van Spider-Man, zoals blijkt uit de complete gids van de schurken.

Hoe zijn vlekken echt werken

Het principe is angstaanjagend eenvoudig. Elke vlek is een opening naar een tussenliggende dimensie, en die openingen zijn met elkaar verbonden. The Spot kan er een van zijn lichaam losmaken, tegen een muur, een vloer of de lucht zelf gooien, en vervolgens door een andere vlek gaan om op de gekozen plek weer tevoorschijn te komen. Hij kan ook een opening plaatsen voor een vuist die naar hem wordt uitgehaald en die vuist in de nek van de aanvaller laten uitkomen.

Dit mechanisme levert een tegenstander op waartegen de gewone reflexen van Spider-Man niets uitrichten. Kracht bereikt hem niet, snelheid achterhaalt hem niet, en zijn spinnenzintuig, ontworpen om een traject te voorspellen, wordt nutteloos tegen een vijand die het begrip traject gewoonweg opheft. Het is een van de weinige structurele zwaktes van de held, uitgelegd in ons dossier over de spider-sense.

Waarom de comics er veertig jaar lang een grap van maakten

Met zo'n kracht had The Spot een tegenstander van het hoogste niveau moeten worden. Hij werd een grap. De reden ligt volledig in zijn uiterlijk: een man in een wit pak bezaaid met zwarte rondjes doet meer aan een pyjama denken dan aan terreur, en Spider-Man heeft nooit nagelaten hem dat midden in een gevecht te zeggen.

Daar komt een schrijfprobleem bij. Ohnn had lange tijd geen duidelijke ambitie, geen persoonlijk drama en geen bijzondere band met de held. Hij beroofde banken omdat schurken banken beroven. De scenarioschrijvers gebruikten hem dus als komische adempauze tussen twee serieuze verhaallijnen, wanneer een visueel vernieuwende tegenstander genoeg was om enkele pagina's te vullen. Hij belandde uiteindelijk bij de terugkerende bijfiguren, naast figuren zoals Shocker of Rhino, zonder ooit iemand echt te bedreigen.

2023: de film die de grap serieus neemt

De geanimeerde langspeelfilm uit 2023 voert een opmerkelijke schrijversgreep uit: in plaats van het belachelijke van het personage te corrigeren, maakt hij daar juist het onderwerp van. The Spot begint het verhaal als een lachwekkende tegenstander, niet in staat zijn openingen te beheersen, vernederd in een buurtsuper, neerbuigend behandeld door een Miles Morales die zijn naam niet eens onthoudt. De film laat de kijker met de held meelachen. En keert die scène vervolgens tegen hem.

Want elke vernedering voedt de vastberadenheid van het personage. Ohnn leert zijn portalen beheersen en begrijpt vervolgens dat hij zich tussen de universa kan verplaatsen en de energie van de colliders van andere realiteiten kan absorberen om sterker te worden. Zijn ontwikkeling is geen scenariotruc: ze is gemotiveerd, methodisch en rechtstreeks veroorzaakt door de minachting die men hem heeft betoond. De volledige film wordt geanalyseerd in ons dossier gewijd aan Across the Spider-Verse.

De onthulling die alles verandert: hij heeft Miles Morales gecreëerd

De film duwt de logica een stap verder door een oorzakelijk verband te leggen tussen de schurk en de held. Ohnn werkte aan de botsingsversneller, en het is die machine die de spin uit een andere realiteit in het universum van Miles bracht — diezelfde spin die hem beet. Het is daarna de vernietiging van de botsingsversneller door Miles die Ohnn in The Spot veranderde.

Elk is dus letterlijk de oorzaak van de ander. Deze symmetrie maakt van The Spot de eerste echt persoonlijke antagonist van Miles, daar waar Kingpin of de Prowler toebehoorden aan het verhaal van andere personages. Ze verlengt ook het centrale thema van de saga, dat van het opgelegde lot, dat we verkennen in onze uitleg over canon events. Om de held zelf te plaatsen, zijn volledige portret en dat van de Prowler vervolledigen het familieplaatje.

Een macht die gevaarlijker is dan brute kracht

De meeste tegenstanders van Spider-Man bedreigen zijn lichaam. The Spot bedreigt de samenhang van de wereld. Een vijand die hard slaat, kun je ontwijken, vastbinden, uitputten; een vijand die bepaalt waar de ruimte begint en eindigt, biedt geen enkel houvast. Hij hoeft geen gevecht te winnen: het volstaat dat hij op de juiste plek een bres opent.

Dat is wat hem in een apart categorie binnen de catalogus plaatst, die van de conceptuele dreigingen in plaats van fysieke — in de buurt van Morlun of de Inheritors, van wie Karn de meest ambivalente figuur is. Het verschil zit in zijn oorsprong: waar die roofdieren uit een externe mythologie komen, is The Spot een industrieel ongeluk, voortgebracht door een menselijk bedrijf — het bedrijf dat we beschrijven in ons artikel over Alchemax.

De uitdaging om een personage van leegte tot leven te brengen

Het succes van het personage is voor een groot deel te danken aan een grafische gok. The Spot is niet getekend als een man in een gevlekt pak, maar als een wit silhouet doorboord met werkelijk lege gaten. Zijn vlekken zijn niet op hem geschilderd: ze snijden dwars door het beeld, en je kijkt er doorheen.

De film drijft het idee zelfs zo ver door dat de tekenstijl verandert naarmate het personage aan kracht wint. Het personage begint met eenvoudige, bijna kinderlijke vlakken en glijdt vervolgens af naar een steeds abstractere inkttekening, tot het bijna een onleesbare vorm wordt. Zelden lees je het dreigingsniveau van een antagonist zo direct af aan de animatietechniek. Deze vormelijke virtuositeit is dezelfde die al de reputatie had gemaakt van de eerste film van de saga. De posters en de figuren van de shop nemen deze artistieke richting overigens grotendeels over.

Hoe verslaat men zo'n tegenstander?

De vraag blijft open, en dat is precies wat het personage narratief interessant maakt. De drie gebruikelijke antwoorden tegen een schurk van dit kaliber werken hier niet. Hem raken vereist dat je hem bereikt, maar hij verplaatst het inslagpunt. Hem opsluiten vereist een gesloten ruimte, maar geen ruimte is gesloten voor hem. Hem te snel zijn vereist een traject, maar hij volgt er geen.

Er blijven twee mogelijke sporen over, en de film suggereert ze beide zonder ze uit te werken. De eerste is technisch: zijn openingen zijn fysieke voorwerpen die hij kan verliezen, kan worden afgerukt of tegen hem gebruikt kunnen worden, wat een overwinning via manipulatie in plaats van gevecht laat vermoeden. De tweede is psychologisch, en wellicht de echte: een personage waarvan alle macht voortkomt uit een gekwetst ego kan ontwapend worden door hem te geven wat hem oorspronkelijk werd geweigerd, namelijk een vorm van erkenning. Deze logica van de schurk die men ontwapent in plaats van neerslaat loopt overigens doorheen de beste verhalen van Spider-Man, te beginnen met die gewijd aan Doctor Octopus.

Wat zijn geval onthult over de schurken van het tweede plan

De opwaardering van The Spot is geen op zichzelf staand toeval. De film heeft er een gewoonte van gemaakt om in de archieven personages op te diepen die als klein werden beschouwd en hun de diepgang te geven die de comics hun nooit hadden gegeven. Vulture, lange tijd teruggebracht tot een oude man in een groen pak, werd een antagonist van sociale klasse; Mysterio, kermisillusionist, veranderde in een volstrekt eigentijdse manipulator van beelden.

Wat deze successen gemeen hebben, laat zich in één simpele vaststelling vatten: het visuele concept van deze personages was al uitstekend, het was hun uitwerking die zwak was. Een man bedekt met portalen is al in 1985 een opmerkelijk idee; er ontbrak enkel een reden om het te gebruiken. Zodra een scenarist hem een geloofwaardig motief gaf, hield de kracht op een gadget te zijn en werd ze een dreiging.

Dit suggereert dat de voorraad bruikbare schurken veel groter is dan men denkt, en dat de Spider-Man-catalogus nog meerdere slapende Spots bevat. Het is ook een lesje voor de lezers: een personage dat decennialang als grap werd behandeld, is niet noodzakelijk mislukt, het is soms gewoon slecht bediend. Het volledige overzicht van deze galerij staat in onze analyse van de machtigste vijanden, waar de vastgestelde rangorde voortaan aan herziening toe is.

Wat het personage nog moet bewijzen

Het traject is nog niet af. The Spot verlaat de tweede film op het hoogtepunt van zijn kracht, zonder frontaal te zijn bestreden, waardoor de vraag naar zijn werkelijke vermogen om schade aan te richten open blijft. De rondgaande hypotheses, en de andere mogelijke dreigingen van het laatste deel, staan opgesomd in onze analyse van de schurk in Beyond the Spider-Verse.

Aan de kant van de comics is de omgekeerde beweging al ingezet: de recente publicaties behandelen het personage met een nieuwe ernst, alsof veertig jaar aan spottende behandeling moest worden goedgemaakt. Het is een van de weinige keren dat een aanpassing haar interpretatie oplegt aan het bronmateriaal in plaats van omgekeerd. De overzicht van het multiversum maakt het mogelijk deze evolutie binnen het geheel van de saga te plaatsen.

Waarom het zo goed werkt bij het publiek

The Spot is een personage van wrok, en dat is wat hem eigentijds maakt. Hij wil geen geld, geen macht, geen overheersing: hij wil erkend worden door degene die hem niet heeft gezien. Zijn drijfveer is vernedering, zijn eis is om te bestaan in de ogen van een ander. Weinig superheldenschurken formuleren een even weinig heroïsche en even direct begrijpelijke motivatie.

Daar komt een vorm van narratieve rechtvaardigheid bij die het publiek heeft gesmaakt: het personage waar men sinds 1985 om lachte, wreekt zich, in de fictie, op degenen die lachten. Deze omkering van het lachwekkende naar het tragische vormt het beste argument in het voordeel van The Spot, en verklaart waarom zijn kostuum en zijn masker vaste waarden zijn geworden op conventies, naast de T-shirts met de beeltenis van het multiversum. De andere verkleedopties worden besproken in onze gids voor schurken-cosplay.

Een arbeidsongeval geworden superschurk

Een detail blijft vaak onopgemerkt en vormt nochtans de sleutel tot het personage: Jonathan Ohnn heeft er nooit voor gekozen crimineel te worden. Hij was werknemer. Hij voerde een opdracht uit, in een laboratorium gefinancierd door een werkgever die de risico's perfect kende en ze voor hem verzweeg. Zijn transformatie is geen mythologische vervloeking, noch een pact dat hij bewust sloot; het is een industrieel ongeluk waarvoor niemand ooit ter verantwoording is geroepen.

Die oorsprong plaatst hem dichter bij Doctor Octopus of Sandman dan bij de demonische figuren van de catalogus, en ze geeft zijn wrok een fundament dat de scenaristen er veertig jaar over deden om te benutten. Een man beschadigd door een bedrijf, nooit vergoed, nooit erkend, en vervolgens bespot door de held die geacht wordt de onschuldigen te beschermen: de woede die daaruit voortkomt, is allerminst irrationeel.

Dat is misschien wat de aanhankelijkheid van het publiek verklaart. Waar veel schurken willen veroveren of vernietigen, eist deze simpelweg erkenning dat hij bestond voordat hij een monster werd. Het thema is constant bij Spider-Man, wiens beste tegenstanders bijna altijd slachtoffers zijn van een systeem dat de held zelf nooit echt bevecht.

Veelgestelde vragen over The Spot

Bestaat The Spot echt in de comics?

Ja, sinds januari 1985. Hij verschijnt in Peter Parker, The Spectacular Spider-Man nummer 98, na een cameo in nummer 97, uit de pen van Al Milgrom en het potlood van Herb Trimpe. De film heeft het personage niet uitgevonden, hij heeft de manier veranderd waarop we ernaar kijken.

Is hij machtiger dan Venom of de Green Goblin?

De directe vergelijking heeft weinig zin: hij speelt in een ander register. Venom wint het in een man-tegen-mangevecht, Green Goblin treft de naasten. The Spot daarentegen grijpt in op de ruimte zelf, wat hem in theorie gevaarlijker maakt op grote schaal en veel minder doeltreffend in een klassieke confrontatie.

Waarom heeft hij het juist op Miles Morales gemunt?

Omdat het Miles is die de botsingsversneller heeft vernietigd waarvan de explosie hem transformeerde, en omdat hij tijdens hun eerste ontmoeting als een te negeren tegenstander werd behandeld. In zijn ogen heeft hij alles verloren door iemand die zich zelfs zijn naam niet herinnerde.

Hebben zijn vlekken een grens?

Ze hebben er twee. Ten eerste moet hij weten waarheen hij stuurt wat hij doorlaat, anders verdwaalt hij zelf in de tussenliggende dimensie — dat is wat zijn eerste verschijningen zo onhandig maakt. Ten tweede zijn zijn openingen losmaakbare objecten: eenmaal van hem gescheiden, kunnen ze worden opgeraapt, verplaatst of zelfs door iemand anders worden gebruikt.

Waarom is zijn uiterlijk zo sterk veranderd tussen de comics en de film?

In de comics draagt hij een wit pak bedrukt met zwarte rondjes, wat een groot deel van de spot verklaart. De film laat het idee van het pak los: de vlekken worden echte gaten in het beeld, en het personage heeft geen gezicht of stabiele contour meer. Het concept is identiek, de uitwerking verandert volledig van register.

Moet men de comics gelezen hebben om het personage op het witte doek te begrijpen?

Nee, de film staat volledig op zichzelf en herschrijft zijn oorsprong rond de collider. De versie uit de comics kennen voegt enkel een extra laag plezier toe: je beseft dan hoe groot de opwaardering is die aan een lang als klein beschouwde schurk werd toegekend.